ΙΣΤΟΡΙΑ – peiraxtiri.gr https://peiraxtiri.gr Η καθημερινή σου ενημέρωση! Sun, 27 May 2018 08:02:33 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.9.6 KGB: Η μεγαλύτερη υπηρεσία πληροφοριών της ιστορίας ήταν σοβιετική! (βίντεο) https://peiraxtiri.gr/kgb-i-megalyteri-ypiresia-pliroforion-tis-istorias-itan-sovietiki-vinteo/ Sat, 26 May 2018 17:03:16 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=128988 KGB: Η μεγαλύτερη υπηρεσία πληροφοριών της ιστορίας ήταν σοβιετική! (βίντεο)

Η Επιτροπή για την Κρατική Ασφάλεια (ρωσικά: Комитет государственной безопасности, προφορά: Komitjet Gosudarstvjennoj Bjezopasnosti, συντομογραφία: КГБ, προφορά: Κα-Γκε-Μπε, λατινική συντομογραφία: KGB), που ήταν και το επίσημο όνομα ενός οργανισμού ομπρέλα στην υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης ως κατεξοχήν υπηρεσία ασφαλείας, μυστική αστυνομία, και οργανισμός πληροφοριών, από το 1954 έως το 1991. Τα αρχικά της μεγαλύτερης υπηρεσίας […]

The post KGB: Η μεγαλύτερη υπηρεσία πληροφοριών της ιστορίας ήταν σοβιετική! (βίντεο) appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
KGB: Η μεγαλύτερη υπηρεσία πληροφοριών της ιστορίας ήταν σοβιετική! (βίντεο)

Η Επιτροπή για την Κρατική Ασφάλεια (ρωσικά: Комитет государственной безопасности, προφορά: Komitjet Gosudarstvjennoj Bjezopasnosti, συντομογραφία: КГБ, προφορά: Κα-Γκε-Μπε, λατινική συντομογραφία: KGB), που ήταν και το επίσημο όνομα ενός οργανισμού ομπρέλα στην υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης ως κατεξοχήν υπηρεσία ασφαλείας, μυστική αστυνομία, και οργανισμός πληροφοριών, από το 1954 έως το 1991.

Τα αρχικά της μεγαλύτερης υπηρεσίας της Ρωσίας που διαδέχτηκε την KGB είναι η FSB (ρωσικά: ФСБ, Федеральная служба безопасности; Fjedjeral’naja Sluzhba Bjezopasnosti).

Η λειτουργία της KGB αποτυπώνεται στο επίσημο έμβλημα της οργάνωσης: τονίζοντας τόσο την ασπίδα όσο και το σπαθί, η KGB ήταν μια οργάνωση με στρατιωτική ιεραρχία που στόχευε στην παροχή εθνικής ασφάλειας, και στην ασφάλεια του ΚΚΣΕ. Ήταν παρόμοια στην λειτουργία της με την CIA των Ηνωμένων Πολιτειών, με πρόσθετα καθήκοντα την αντι-κατασκοπεία και την εθνική ασφάλεια του FBI, ή με τους δίδυμους οργανισμούς MI5 και MI6 στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Στις 21 Δεκεμβρίου 1995, ο Πρόεδρος της Ρωσίας Μπορίς Γιέλτσιν υπέγραψε την πράξη που καταργούσε την KGB, που έκτοτε υποκαταστάθηκε από την FSB, την σημερινή εσωτερική κρατική υπηρεσία ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Στην Λευκορωσία, μια πρώην Σοβιετική Δημοκρατία, το επίσημο όνομα της Κρατικής Υπηρεσίας Ασφαλείας παραμένει KGB.

Ο όρος χρησιμοποιείται μερικές φορές παραστατικά στο Δυτικό τύπο για να αναφερθεί στην σημερινή FSB μετά την μετονομασία της το 1991 λόγω της αναγνωρισιμότητας και της δημόσιας κατανόησης του όρου.

Σημειώνεται ότι οι περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την KGB παραμένουν ακόμη απόρρητες, παρόλο που υπάρχουν δύο πηγές ντοκουμέντων της KGB διαθέσιμες στο ιντερνέτ.

Προέλευση της KGB

Η πρώτη σε παρόμοια αρμοδιότητα από τις προκατόχους της KGB ήταν η Τσέκα, Cheka (ρωσικά:чрезвычайная комиссия), που ιδρύθηκε στις 19 Δεκεμβρίου του 1917 και αντικατέστησε την αντίστοιχη υπηρεσία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας την Οχράνα. H Τσέκα άλλαξε πολλές φορές ονομασία και οργανωτικά στα επόμενα χρόνια, γινόμενη στην συνέχεια το Πολιτικό Διευθυντήριο του Κράτους, γνωστότερη ως Γκε-Πε-Ου (συντ.: OGPU) το 1923, η Επιτροπή του Λαού για την Κρατική Ασφάλεια (USSR), γνωστότερη ως Νι-Κα-Γκε-Μπε (συντ.: NKGB) το 1941, και Υπουργείο για την Κρατική Ασφάλεια (USSR) (συντ.: MGB) το 1946, μεταξύ άλλων. Τον Μάρτιο του 1953, ο Λαβρέντι Μπέρια ενοποίησε το Ρωσικό Υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων (συντ.: MVD) και την MGB σε ένα σώμα — την MVD. Μέσα σε ένα χρόνο ο Μπέρια εκτελέστηκε και η MVD διασπάστηκε ξανά.

Η νέα MVD που δημιουργήθηκε διατήρησε τις εξουσίες της για αστυνόμευση και εφαρμογή του νόμου, ενώ η δεύτερη νέα υπηρεσία, η KGB, απέκτησε την αρμοδιότητα για εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια και τις λειτουργίες συλλογής πληροφοριών, και λογοδοτούσε απευθείας στο Συμβούλιο των Υπουργών. Στις 5 Ιουλίου 1978 η KGB μετονομάστηκε σε “KGB της Σοβιετικής Ένωσης,” με τον επικεφαλής της να κατέχει μία θέση στο υπουργικό συμβούλιο.

Η KGB διαλύθηκε όταν ο αρχηγός της, Γενικός Επικεφαλής Vladimir Kryuchkov, χρησιμοποίησε τους πόρους της KGB για να συνδράμει τον Αύγουστο του 1991 στην Σοβιετική Επιχείρηση πραξικοπήματος του 1991 για την ανατροπή του Σοβιετικού Προέδρου Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Στις 23 Αυγούστου 1991 ο Kryuchkov συνελήφθη, και ο Στρατηγός Vadim Bakatin διορίστηκε ως Πρόεδρος της KGB — και εξουσιοδοτήθηκε να διαλύσει αυτή την οργάνωση της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 6 Νοεμβρίου, 1991, η KGB έπαψε να υφίσταται επίσημα. Οι υπηρεσίες της μοιράστηκαν σε δύο ξεχωριστούς οργανισμούς.

Την FSB για την Εσωτερική Ασφάλεια και την Υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικού (SVR) για την συγκέντρωση πληροφοριών από το εξωτερικό. Επιχειρησιακά, η FSB μοιάζει πολύ περισσότερο με την Σοβιετική KGB. Ο Vladimir Kryuchkov πέθανε το 2007 στην Μόσχα από αδιευκρίνιστη ασθένεια.

Από την ίδρυσή της, η KGB απέβλεψαν να αποτελέσει “το σπαθί και η ασπίδα” για την επανάσταση των Μπολσεβίκων και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (συντ.: ΚΚΣΕ). Η KGB έφτασε σε μια σημαντική σειρά από επιτυχίες στα πρώτα στάδια της ιστορίας της. Η τότε -σχετικά χαλαρή ασφάλεια των ξένων δυνάμεων όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο επέτρεψαν στην KGB να αδράξει ευκαιρίες χωρίς προηγούμενο για να διεισδύσει στις ξένες μυστικές υπηρεσίες και στις κυβερνήσεις με τους δικούς της ιδεολογικά στρατολογημένους πράκτορες όπως Η πεντάδα του Κέμπριτζ. Κατά κοινή ομολογία, η πιο σημαντική επιτυχία της Σοβιετικής Ένωσης στην ιστορία της κατασκοπίας, η Πεντάδα του Κέμπριτζ, αφορούσε απόκτηση λεπτομερών πληροφοριών για το κτίριο της ατομικής βόμβας (το πρόγραμμα Μανχάτταν), η οποία συνέβη λόγω της πετυχημένης τοποθέτησης πρακτόρων της KGB μέσα στο πρόγραμμα όπως ο Κλάους Φουχς και ο Τέοντορ Χωλ.

Η KGB κυνήγησε επίσης εχθρούς της Σοβιετικής Ένωσης και του Ιωσήφ Στάλιν. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονταν άνθρωποι όπως ο Λέων Τρότσκι, η δολοφονία του οποίου επετεύχθη τελικά, και αντεπαναστατικές ομάδες όπως ο Λευκός Στρατός.

Στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η KGB έπαιξε έναν κρίσιμο ρόλο στην επιβίωση του μονοκομματικού Σοβιετικού κράτους μέσω της καταπίεσης της πολιτικής διαφωνίας και παρακολουθώντας στενά αξιόλογα δημόσια πρόσωπα όπως ο Σολζενίτσιν και ο Αντρέι Ζαχάρωφ. Είχε επίσης σημαντικές επιτυχίες στο πεδίο της ξένης διπλωματίας, περιλαμβανομένης της συνεχόμενης συγκέντρωσης πληροφοριών για την επιστήμη και της τεχνολογία στην Δύση (πολλές από αυτές τις πληροφορίες χρησιμοποιήθηκαν στον σχεδιασμό του Tupolev Tu-144, οι οποίες είχαν αντιγραφεί από το Άγγλο-Γαλλικό Concorde) από πράκτορες όπως η Μελίτα Νόργουντ και η μυστική διείσδυση στην κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας του Βίλλυ Μπραντ, σε συνεργασία με την Στάζι της Ανατολικής Γερμανίας.

Modus operandi

Πολλοί ειδικοί συμφωνούν ότι η KGB ήταν παγκοσμίως η πιο αποτελεσματική υπηρεσία πληροφοριών. Όπως οι περισσότερες υπηρεσίες αυτού του είδους, η KGB δρούσε με πράκτορες που είτε είχαν νόμιμη ή παράνομη κατοικία στις χώρες του ενδιαφέροντός της. Αυτοί που επιχειρούσαν νόμιμα δρούσαν μέσα από την Σοβιετική Πρεσβεία δια της διπλωματικής τους ασυλίας, έτσι ώστε, εάν πιαστούν ή αποκαλυφθεί ότι κατασκοπεύουν, οι νόμιμοι κάτοικοι ήταν απαλλαγμένοι από την δίωξή τους. Στην καλύτερη περίπτωση, η θέση του νόμιμα διαμένοντος πράκτορα θα γινόταν αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Είτε θα ανακαλούνταν πίσω στην πατρίδα ή η χώρα υποδοχής του θα τον/την απέλαυνε. Από την άλλη, οι παράνομα εγκατεστημένοι κατάσκοποι δρούσαν χωρίς ασυλία από την δίωξή τους. Ιδιαίτερα στα πρώτα της χρόνια, η KGB συχνά εκτιμούσε περισσότερο τους παράνομα εγκατεστημένους πράκτορές της από τους νόμιμους, κυρίως επειδή οι παράνομοι δρούσαν μυστικά και με μεγαλύτερη ετοιμότητα να διεισδύσουν στους στόχους τους.

Χρησιμοποιώντας την ιδεολογική γοητεία του πρώτου κράτους εργατών-αγροτών, και αργότερα πολεμώντας τον φασισμό και με τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, οι Σοβιετικοί επιτυχημένα στρατολόγησαν υψηλόβαθμους κατασκόπους, αν και, η υπογραφή το 1939 στο Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ, η ήττα το 1956 της Ουγγρικής εξέγερσης, και η Άνοιξη της Πράγας το 1968 εξάντλησαν σε μεγάλο βαθμό την ιδεολογική στρατολόγηση. Οι νέοι στη Δύση ένιωθαν αποτροπιασμό για τις παραβιάσεις της κυριαρχίας ανεξάρτητων κρατών από τον Κόκκινο Στρατό και από την γερασμένη σοβιετική ηγεσία υπό τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Ως συνέπεια, η KGB χρησιμοποίησε τον εκβιασμό και την δωροδοκία ως όπλα για την στρατολόγηση Δυτικών πρακτόρων.

Η KGB, όπως και οι Δυτικές ομόλογες υπηρεσίες, ξεχώριζαν το προσωπικό παροχής πληροφοριών σε πράκτορες, που παρείχαν την πληροφορία, και ελεγκτές, που μετέφεραν τις πληροφορίες στο Κρεμλίνο και ήταν υπεύθυνοι για την παρακολούθηση και την πληρωμή των πρακτόρων. Μερικοί από τους πιο σημαντικούς πράκτορες, όπως η Πεντάδα του Κέμπριτζ, είχαν πολλαπλούς ελεγκτές στην διάρκεια της καριέρας τους ως κατασκόπων. Παραδόξως, ο Κιμ Φίλμπυ, που θεωρούσε τον εαυτό του ως αξιωματούχο της KGB, πληροφορήθηκε με αγένεια σχετικά με αυτόν τον διαχωρισμό όταν αυτομόλησε στην Σοβιετική Ένωση και ως σε ξένο πράκτορα, δεν του επιτράπηκε καν να εισέλθει στα κεντρικά γραφεία της KGB.

Η ιστορία της KGB

Το ξεκίνημα της KGB προέρχεται από την ίδρυση της Τσέκα έξι εβδομάδες μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 με σκοπό να υπερασπιστεί το εκκολαπτόμενο κράτος των Μπολσεβίκων από τους πανίσχυρους αστούς εχθρούς του, και κυρίως το κίνημα των Λευκών. Η Τσέκα ξεκίνησε την δράση της με σκοπό να καταπνίξει βίαια την διαφωνία ανακρίνοντας και βασανίζοντας ύποπτους αντεπαναστάτες και της είχε δοθεί από τον Λένιν ένας κεντρικός ρόλος για την επιβίωση του νέου καθεστώτος. Με την έγκριση του Λένιν, μια νέα υπηρεσία πληροφοριών για το εξωτερικό της Τσέκα, με τα αρχικά INO (Innostranyi Otdel), ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1920. Ήταν ο προάγγελος για την δημιουργία της πρώτης Γενικής Διεύθυνσης της KGB. Η ίδια η Τσέκα μετονομάστηκε σε Πολιτικό Διευθυντήριο του Κράτους (OGPU), ένα όνομα που θα διατηρούσε για ένα μεγάλο διάστημα της πρώιμης κυριαρχίας του Στάλιν (1920-30).

Η OGPU συνέχισε να επεκτείνει τις επιχειρήσεις της μέσα στην χώρα και στο εξωτερικό. Αν και, η κλιμακούμενη παράνοια του Στάλιν, η οποία προμήνυε την περίοδο των διώξεων που θα επακολουθούσε, επηρέασε καθοριστικά την απόδοση και την κατεύθυνση της υπηρεσίας πληροφοριών. Υπό τον Στάλιν, η αναζήτηση φανταστικών κατασκόπων που ήταν ενάντια στο κράτος όπως οι Τροτσκιστές έγινε το κεντρικό μέλημα της υπηρεσίας. Καθώς ο Στάλιν δρούσε ο ίδιος ως αναλυτή πληροφοριών, ο ρόλος της διαδικασίας παροχής πληροφοριών υποτάχθηκε σε αυτόν της συλλογής, και συχνά οι αναφορές που υποβάλλονταν στον Στάλιν σχεδιάζονταν για να ανταποκρίνονται μόνο σε αυτό που ήθελε εκείνος να ακούσει. Από τους πολλούς πράκτορες που διέθετε η OGPU, μόνο ο Nikolai Vlasik είχε επιλεγεί μακροχρόνια ως σωματοφύλακας του Στάλιν. Αυτό ήταν μόνο ένα μικρό νεύμα για την οργάνωση ως σύνολο. Η περίοδος αυτή στην ιστορία της KGB κορυφώθηκε με την πραγματική εκκαθάριση πολλών αξιωματικών της και χάος μέσα στις εσωτερικές και εξωτερικές επιχειρήσεις της οργάνωσης στην διάρκεια του Μεγάλου Διωγμού, όπως συνέβη με την καταδίκη του πρώην επικεφαλής της KGB Genrikh Yagoda για προδοσία και συνωμοσία με τους Τροτσκιστές, και του πρώην επικεφαλής της KGB Nikolai Yezhov, για παρόμοιες κατηγορίες, ο οποίος κατά ειρωνικό τρόπο είχε καταγγείλει τον και είχε διεξάγει την Τρομοκρατία υπό τις διαταγές του Στάλιν από το 1936 έως το 1938.

Η υπηρεσία, που αποκαλούνταν τώρα Επιτροπή του Λαού για την Κρατική Ασφάλεια (NKGB) και αργότερα τμήμα της NKVD, επεδίωξε να ανασυνταχθεί μετά από την καταστροφή των εκκαθαρίσεων του Στάλιν. Υπό τον Λαβρέντι Μπέρια, συνέχισε τον συκοφαντικό της ρόλο παράγοντας πληροφορίες για να ενισχύσουν τις συνωμοτικές θεωρίες του ίδιου του Στάλιν και ταυτόχρονα επιτυγχάνοντας μια από τις μεγαλύτερες διεισδύσεις σε υπηρεσίες Δυτικών χωρών που έχουν ποτέ επιτευχθεί από οποιαδήποτε υπηρεσία πληροφοριών.

Εντωμεταξύ, ο Μπέρια, που ήταν ο επικεφαλής τώρα της ΜVD, είχε εδραιώσει την εξουσία του με την φιλοδοξία να διαδεχτεί τον Στάλιν ως ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953, ο Beria συγχώνευσε την MGB με την MVD. Φοβούμενοι μια απόπειρα πραξικοπήματος, οι σύντροφοι του Μπέρια στο «Πρεζίντιουμ» (εκτελεστική επιτροπή) ενώθηκαν εναντίον του. Τον παρέπεμψαν σε δίκη με τις κατηγορίες των “εγκληματικών αντί-κομματικών και αντι-κρατικών δραστηριοτήτων” και τον εκτέλεσαν για προδοσία. Η MGB διαχωρίστηκε και πάλι από την MVD και υπέστη την τελική της μετονομασία σε KGB.

Ο επόμενος επικεφαλής της KGB που είχε υψηλές φιλοδοξίες ήταν ο σχετικά νέος σε ηλικία Αλεξάντρ Σελέπιν (για τα έτη 1958–61), που βοήθησε για το πραξικόπημα ενάντια στον Νικίτα Χρουστσόφ το 1964. Ο προστατευόμενός του στην KGB, Βλαντίμιρ Σεμιτσάστνι (1961–67), απολύθηκε, και ο ίδιος ο Σελέπιν παραμερίστηκε από την δεσπόζουσα θέση του στην Επιτροπή του Κόμματος και ελέγχου του Κράτους σε μία ασήμαντη θέση του Συμβουλίου της Ένωσης για το Εμπόριο από τον Brezhnev και το Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου οι μνήμες για τον Μπέρια ήταν ακόμα νωπές στο μυαλό τους.

Το 1967, ο Γιούρι Αντρόποφ, ο μακροβιότερος και με την μεγαλύτερη επιρροή αρχηγός της KGB σε όλη την ιστορία της, άρχισε την θητεία του ως επικεφαλής. Ο Αντρόποφ θα προσπαθούσε να καταστήσει τον εαυτό του διάδοχο του Μπρέζνιεφ, και σε αυτό βοηθήθηκε από την επιδεινούμενη άνοια του στρατηγού, και τον διαδέχθηκε το 1982. Η κληρονομιά του Αντρόποφ στην KGB ήταν μια αυξημένη προσοχή στην καταπολέμηση της ιδεολογικής ανατροπής σε όλες της τις μορφές, ανεξάρτητα πόσο μικρές και ασήμαντες φαινόταν.

Ο Βλαντίμιρ Κριουτσκόφ, θορυβήθηκε από τις προσπάθειες του Γκορμπατσόφ να ανοίξει την Σοβιετική κοινωνία στην «γκλάσνοστ» (гласность) και ήταν ένας από τους κύριους οργανωτές του Σοβιετικού πραξικοπήματος του 1991. Εντούτοις, λόγω της παρακμής της KGB και άλλων παραγόντων είχε μοιραία εξασθενίσει το Σοβιετικό καθεστώς, και ως συνέπεια της αποτυχίας του πραξικοπήματος, η KGB διαλύθηκε επίσημα στις 6 Νοεμβρίου 1991. Η υπηρεσία που την διαδέχτηκε, η FSB, υλοποιεί σήμερα τις περισσότερες από τις λειτουργίες της πρώην KGB, αν και η μεγαλύτερη και πιο σημαντική διεύθυνση της KGB, η FCD, διασπάστηκε για να γίνει η SVR (Sluzhba Vneshney Razvedki).

Ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας και σημερινός πρωθυπουργός της Βλαντιμίρ Πούτιν ξεκίνησε την καριέρα του στην KGB, παρακολουθώντας τις δραστηριότητες των φοιτητών του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης. Αργότερα, εργάστηκε για την KGB στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

The post KGB: Η μεγαλύτερη υπηρεσία πληροφοριών της ιστορίας ήταν σοβιετική! (βίντεο) appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Η γενοκτονία των Ποντίων – Το Χρονικό – Η Ιστορία https://peiraxtiri.gr/i-genoktonia-ton-pontion-to-chroniko-i-istoria/ Sat, 19 May 2018 14:23:00 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=127170 Η γενοκτονία των Ποντίων - Το Χρονικό - Η Ιστορία

Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας». Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το […]

The post Η γενοκτονία των Ποντίων – Το Χρονικό – Η Ιστορία appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Η γενοκτονία των Ποντίων - Το Χρονικό - Η Ιστορία

Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας». Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου.

Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.

Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και χριστιανοί.

Το 1915 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τον ποντιακό ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Τη χρονιά εκείνη, και ενώ όλα τα ευρωπαϊκά κράτη είχαν εμπλακεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Τούρκοι εκπόνησαν ένα σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Τον Ιούνιο πραγματοποιήθηκε η εξορία και στη συνέχεια η σφαγή των Αρμενίων, ενώ αρχίζουν οι πρώτες βιαιοπραγίες εναντίον του ποντιακού στοιχείου. Τον Δεκέμβριο του 1916 εκπονήθηκε από τους Τούρκους στρατηγούς Εμβέρ και Ταλαάτ σχέδιο εξόντωσης του άμαχου ελληνικού πληθυσμού του Πόντου που προέβλεπε «Άμεση εξόντωση μόνον των ανδρών των πόλεων από 16 έως 60 ετών και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικόπαιδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με πρόγραμμα σφαγής και εξόντωσης».

Το πρόγραμμα ξεκίνησε 15 ημέρες αργότερα και εφαρμόστηκε κυρίως στις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας. Η περιοχή της Τραπεζούντας είχε γλιτώσει από τη μανία των Τούρκων διότι είχε καταληφθεί τον Απρίλιο του 1916 από τον ρωσικό στρατό. Όταν όμως οι Ρώσοι εγκατέλειψαν την πόλη τον Φεβρουάριο του 1918, τότε ο μισός περίπου πληθυσμός της περιοχής εγκατέλειψε τις εστίες του και ακολούθησε τον ρωσικό στρατό κατά την υποχώρησή του. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Καυκάσου και των παραλίων της Γεωργίας.

Οι Πόντιοι πίστεψαν ότι το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου θα έφερνε και οριστικό τέρμα στα δεινά τους, αλλά διαψεύσθηκαν…

Οι εκκλήσεις τους για να συμπεριληφθούν στο ελληνικό κράτος δεν εισακούστηκαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος θεωρούσε ότι ο Πόντος ήταν πολύ απομακρυσμένος από τις υπόλοιπες ελληνικές περιοχές με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η υπεράσπισή του από τις τουρκικές επιδρομές. Σε αντάλλαγμα πρότεινε να προχωρήσουν οι Πόντιοι στη δημιουργία μιας ομοσπονδίας με τους Αρμένιους, και πράγματι ο αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης και ο πρόεδρος των Αρμενίων Αλέξανδρος Χατισιάν υπέγραψαν τον Ιανουάριο του 1920 συμφωνία για τη δημιουργία ποντοαρμενικού κράτους. Όμως τον Νοέμβριο του 1920 ο αρμενικός στρατός ηττήθηκε στο Ερζερούμ από τις δυνάμεις του Κεμάλ με αποτέλεσμα να συνθηκολογήσουν οι Αρμένιοι και να μείνουν οι Πόντιοι μόνοι τους. Έκτοτε και μέχρι τον Αύγουστο του 1922 ο Κεμάλ, έχοντας εκκαθαρίσει τα δευτερεύοντα μέτωπα στη Μικρά Ασία, προχώρησε ανενόχλητος στη σταδιακή εξόντωση του ποντιακού ελληνισμού. Οι πόλεις και τα χωριά κάηκαν, οι χωρικοί σφάχτηκαν, ατιμάστηκαν, εξορίστηκαν ή έφευγαν ομαδικά στα δάση και στα βουνά. Όσοι άνδρες συλλαμβάνονταν προωθούνταν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Υπολογίζεται ότι στο διάστημα 1914-1922 εξοντώθηκαν περίπου 200.000 Πόντιοι.

Οι Τούρκοι εκτόπιζαν και εξόριζαν τους Έλληνες μέσα στην βαρύτερη κακοκαιρία, χωρίς να τους επιτρέπουν να παραλάβουν ούτε τρόφιμα ούτε στρώματα. Τα κυβερνητικά όργανα που συνόδευαν τους εκτοπιζόμενους δεν επέτρεπαν στα θύματά τους να σταθμεύουν σε κατοικημένα μέρη, αλλά μόνο σε μέρη έρημα και εκτεθειμένα στις χειμερινές συνθήκες. Ο σκοπός ήταν διπλός: πρώτα να μην μπορούν να στεγασθούν και έπειτα να μην μπορούν να αγοράσουν τρόφιμα. Δεν επέτρεπαν για κανένα λόγο να δώσουν βοήθεια στους γέρους γονείς ή στα ανήλικα παιδιά και στους αρρώστους, οι οποίοι εγκαταλείπονταν στα φαράγγια και στα δάση και πέθαιναν από την πείνα ή αποτελειώνονταν από την λόγχη των Τούρκων. Σε διάφορα μέρη της χώρας ιδρύθηκαν λουτρώνες δήθεν για στρατιωτικούς λόγους. Τα κυβερνητικά και αστυνομικά όργανα που οδηγούσαν τους μετατοπιζόμενους εξανάγκαζαν τους δυστυχείς για λόγους δήθεν υγιεινής να λουστούν. Έβαζαν κατά εκατοντάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα λουτρά, γυμνούς, με θερμοκρασία 40 βαθμών. Τα ενδύματα των δυστυχών λεηλατούνταν. Όταν έβγαιναν από το λουτρό, τους εξανάγκαζαν να παρατάσσονται στο χιόνι και με θερμοκρασία κάτω του μηδενός και να περιμένουν επίσκεψη του αστυνόμου για καταμέτρηση, ο οποίος ποτέ δεν ερχόταν πριν από μία ώρα. Έπειτα άλλη μία ώρα περίμεναν τον γιατρό για ιατρική επιθεώρηση.

Κατά την επιθεώρηση χαρακτηρίζονταν άρρωστοι οι νεότεροι και υγιέστεροι, οι οποίοι θανατώνονταν κατά την αποστολή στο νοσοκομείο.

Από την έκρηξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου (1914) ως τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), οι Νεότουρκοι με τα σκληρά μέτρα που έλαβαν εναντίον των Ελλήνων του Πόντου με τη μέθοδο των εξοριών, βιασμών, σφαγών, εξανδραποδισμών και απαγχονισμών (κατά τον Πανάρετο Τοπαλίδη) εξόντωσαν:

α. κατά την περίοδο 1914-1918 170.576 Ποντίους
β. κατά την περίοδο 1918-1922 119.122 Ποντίους
συνολικά 289.698 Ποντίους

ποσοστό δηλαδή 41,56% σε σύνολο 697.000 Ελλήνων κατοίκων, ενώ κατά τον Γ. Βαλαβάνη οι απώλειες των Ποντίων σύμφωνα με τη Μαύρη Βίβλο του Κεντρικού Συμβουλίου των Ποντίων στην Αθήνα ανέρχονται σε 303.238 ως το 1922, και 353.000 ως το Μάρτιο του 1924, ποσοστό που ξεπερνά το 50% του ολικού πληθυσμού των Ελλήνων του Πόντου.

Από το βιβλίο του Βλάση Αγτζίδη Έλληνες του Πόντου.

The post Η γενοκτονία των Ποντίων – Το Χρονικό – Η Ιστορία appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Ο Έλληνας τζογαδόρος που προκάλεσε τον αρχινονό της Μαφίας να τραβήξει χαρτί 5 εκατομμυρίων https://peiraxtiri.gr/o-ellinas-tzogadoros-pou-prokalese-ton-archinono-tis-mafias-na-traviksei-charti-5-ekatommyrion/ Fri, 18 May 2018 21:34:13 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=126955 Ο Έλληνας τζογαδόρος που προκάλεσε τον αρχινονό της Μαφίας να τραβήξει χαρτί 5 εκατομμυρίων

Κατά τα δικά του λεγόμενα πλούτισε και χρεοκόπησε 73 φορές στη ζωή του. Με σημερινά δεδομένα πέρασαν από τα χέρια του…περί τα 6,5 δισ. δολάρια και για φιλανθρωπικούς σκόπους δώρισε κάτι περισσότερο από 260 εκατ. δολάρια. Πέθανε απένταρος, ουχί όμως ξεχασμένος. Ένας εξ’ αυτών που εκφώνησαν λόγο στον επικήδειο του ήταν ο Φρανκ Σινάτρα. «Νικ, […]

The post Ο Έλληνας τζογαδόρος που προκάλεσε τον αρχινονό της Μαφίας να τραβήξει χαρτί 5 εκατομμυρίων appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Ο Έλληνας τζογαδόρος που προκάλεσε τον αρχινονό της Μαφίας να τραβήξει χαρτί 5 εκατομμυρίων

Κατά τα δικά του λεγόμενα πλούτισε και χρεοκόπησε 73 φορές στη ζωή του. Με σημερινά δεδομένα πέρασαν από τα χέρια του…περί τα 6,5 δισ. δολάρια και για φιλανθρωπικούς σκόπους δώρισε κάτι περισσότερο από 260 εκατ. δολάρια. Πέθανε απένταρος, ουχί όμως ξεχασμένος. Ένας εξ’ αυτών που εκφώνησαν λόγο στον επικήδειο του ήταν ο Φρανκ Σινάτρα.

«Νικ, υπήρξες τόσο αγνός κι έντιμος, ώστε η μόνη περιουσία που είχες ήταν οι αγαθοεργίες σου», είπε δακρυσμένος στην κηδεία του Νικολάου Δανδόλου ο πιο στενός από τους διάσημους φίλους του. Ο Nick the Greek Από τους αρκετούς Έλληνες που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην κοσμική (και όχι μόνο) ζωή των ΗΠΑ, ο Nick the Greek είναι αναμφίβολα η πιο μυθική φιγούρα. Όχι μόνο γιατί υπήρξε πρωτοπόρος σε ένα υπό διαμόρφωση ακόμα είδος, αλλά κυρίως διότι δεν είχε καμία εξάρτηση από το χρήμα. Τα έκανε όλα με τον απολύτως μοναδικό δικό του τρόπο, όπως θα έλεγε και ο… Σινάτρα. Κανείς από τους επώνυμους δεν περιφρόνησε τόσο τον πλούτο όσο ο Κρητικός που έφτασε να έχει ξανά και ξανά όλο το Λας Βέγκας στα πόδια του.


Οι «Νιούγιορκ Τάιμς» εξυμνούσαν τον Νικ ως τον αδιαφιλονίκητο βασιλιά του πόκερ που ταπείνωσε τον Κοστέλο Ο «βασιλιάς του τζόγου», όπως χαρακτηρίστηκε πολλές φορές από τα αμερικανικά Μ.Μ.Ε., γεννήθηκε στο Ρέθυμνο πιθανότατα στις 27 Απριλίου 1883. Γόνος πλούσιας οικογένειας εμπόρων, μεγάλωσε στις ανέσεις της μεγαλοαστικής τάξης της εποχής και σπούδασε κλασική φιλοσοφία στο Ελληνικό Ευαγγελικό Κολέγιο της Σμύρνης, από όπου καταγόταν οι γονείς του. Σε όλη του τη ζωή η Φιλοσοφία τον συντρόφευε και αγαπημένη του συνήθεια, πέραν του τζόγου, ήταν η επίκληση φράσεων του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα. 

Ο εφοπλιστής νονός του ήταν αυτός που θα επέμενε να σταλεί ο μικρός στον Νέο Κόσμο για να κυνηγήσει το περίφημο τότε αμερικανικό όνειρο και να μάθει από πρώτο χέρι τον κόσμο των επιχειρήσεων, ώστε να αναλάβει αργότερα την πατρική επιχείρηση. Έτσι, στο ατμόπλοιο «Georgia», που σάλπαρε από τον Πειραιά για τη Νέα Υόρκη, το καλοκαίρι του 1902, ανάμεσα στους 345 Έλληνες επιβάτες, ήταν και ο 19χρονος Νίκος. Εχέγγυο μακράς διαμονής το οικογενειακό μηνιαίο επίδομα των 600 δολαρίων, που για την εποχή ήταν ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσό.

Υστερα από λίγο καιρό θα του ήταν βέβαια παντελώς αχρείαστο… Ο Δάνδολος εγκαταστάθηκε αρχικά στο Σικάγο, αλλά σύντομα βρέθηκε στο Μόντρεαλ, όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Φιλ Μασγκρέιβ, αναβάτη στον Ιππόδρομο
. Μέχρι τότε έπαιζε τυχερά παιχνίδια σε λέσχες, ωστόσο πλέον είχε βρει τον άνθρωπο που θα υποδαύλιζε την ανάγκη του για «χοντρό» παιχνίδι. Αρχικά μέσα από τον κόσμο των αλόγων. Με την εμπειρία, τη γνώση και τις συμβουλές του νέου φίλου του, ο «Νικ» βρέθηκε να κερδίζει 500.000 δολάρια μέσα σε ένα χρόνο. Τώρα πια είχε ένα μεγάλο κεφάλαιο για να επιστρέψει στις χαρτοπαιχτικές λέσχες του Σικάγο και να δείξει το ταλέντο του στους «επαγγελματίες». Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα οι «αετονύχηδες» τον άφησαν πανί με πανί. Δεν πτοήθηκε, απεναντίας το πάθος του ενισχύθηκε, συνειδητοποίησε όμως ότι δεν ήταν ακόμα έτοιμος για να τα βάλει με τους καλύτερους.

Έγινε τακτικός θαμώνας χαρτοπαικτικών λεσχών και καζίνο και επικεντρώθηκε στο πόκερ, υπό την κηδεμονία ενός περιβόητου τζογαδόρου, ονόματι Νέστορα. «Αν ο Θεός θέλει να μάθει να παίζει, θα έρθει σε μένα», συνήθιζε να λέει εκείνος και βάσει της εξέλιξης που είχε ο διασημότερος μαθητής του, μάλλον δεν ήταν και τόσο φαφλατάς. Ο Δάνδολος διήνυσε ραγδαία την απόσταση που χώριζε ένα μαθητούδι από έναν μετρ του είδους. Το δυνατό μαθηματικό μυαλό του τον βοήθησε να εξοικειωθεί πλήρως με τους νόμους των πιθανοτήτων και τα ποσοστά επιτυχίας, ενώ το ψυχρό αίμα του ανήγαγε την έννοια «μπλόφα» σε παρελκόμενο της επωνυμίας «Nick the Greek». Όταν το 1931 η Νεβάδα νομιμοποίησε τα τυχερά παιχνίδια ο Δάνδολος εγκαταστάθηκε φυσικά στο Λας Βέγκας, για να αποτελέσει επί σειρά ετών τη μεγαλύτερη attraction της Μέκκας του τζόγου. Δεν ήταν ένας ακόμη τυχοδιώκτης που εγκαταστάθηκε εκεί, αλλά η επιτομή του αρχοντικού τζογαδόρου, με την παιδεία και το lifestyle ενός «φιλόσοφου» της χαρτοπαιξίας. Πάντα καλοντυμένος, ενίοτε με το πούρο στο στόμα, προσηνής και χαρακτήρας αμέμπτου ηθικής, αριστοκράτης και «λαϊκός» ταυτόχρονα.

Έγινε διάσημος για τα μυθικά ποσά που πόνταρε με πρωτοφανή άνεση, για τις μεγάλες νίκες του κόντρα στα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, αλλά και για την αξιοπρεπή στάση στις ήττες του. Απέκτησε κύρος και φανατικούς φίλους, που παρακολουθούσαν μανιωδώς τις παρτίδες του

 

Μεταξύ αυτών, εκτός του Φρανκ Σινάτρα, ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο Τέλι Σαβάλας και ο νομπελίστας φυσικός Ρίτσαρντ Φάινμαν. Σύμφωνα μάλιστα με ένα αστικό μύθο, ο Δάνδολος κάποτε συνόδεψε τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Λας Βέγκας. Τον συνέστησε στους φίλους του ως ο «μικρός Αλ από το Πρίνστον, που ελέγχει τη δράση στο Τζέρσεϊ», για να αποφευχθεί τυχόν bullying στον άσχετο με τον τζόγο εκκολαπτόμενο μύθο της επιστήμης! Από τη δεκαετία του ‘40 ο «Nick The Greek» ήταν ένας σταρ. Αναγνωρίζονταν ως ένας από τους κορυφαίους χαρτοπαίκτες στην αμερικανική ήπειρο. Ο τύπος των ΗΠΑ έγραφε συχνά για τα «μνημειώδη κατορθώματά» ενός άνδρα «μεγάλης προσωπικής ακεραιότητας». Μεγάλη έκταση έλαβε στις εφημερίδες μια ιστορική παρτίδα πόκερ στο κέντρο « Ελ Μορόκο» της Νέας Υόρκης. Μεταξύ των αντιπάλων του «Νικ» ήταν και ο διαβόητος αρχινονός Φρανκ Κοστέλο, που ήλεγχε μεγάλο μέρος της βιομηχανίας του τζόγου, ενώ ανάμεσα στους διάσημους θεατές της μονομαχίας ο βασιλιάς της Αιγύπτου Φαρούτ.

Ο Δάνδολος σηκώνεται νικητής από το τραπέζι, έχοντας κερδίσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια και προκαλέσει εκνευρισμό στον Κοστέλο. «Έλληνα φεύγεις… Δεν συνεχίζεις γιατί είσαι δειλός!», του είπε. Τότε ο «Νικ», προσβεβλημένος, αλλά όπως πάντα ήρεμος, ζήτησε να ανακατευτεί η τράπουλα και είπε προς τον Κοστέλο: «Λοιπόν amigo, τράβα ένα χαρτί. Το χαμηλότερο χάνει 500.000 δολάρια». Σήμερα το ποσό αυτό είναι κοντά στα 5 εκατ. δολάρια. Αυτός που δείλιασε τελικά ήταν ο αρχηγός της ιταλικής μαφίας, επονομαζόμενος και «πρωθυπουργός του κάτω κόσμου»! Την επόμενη ημέρα οι «Times» της Νέας Υόρκης έκαναν λόγο για ένα καλό μάθημα, καταλήγοντας: «Ο Κοστέλο δεν θα είναι πάντα ο αρχηγός της μαφίας. Αντίθετα ο “Nick The Greek” θα είναι πάντα ο βασιλιάς του πόκερ…»

Παρά τις σχέσεις που σύναψε κατά καιρούς και τις αμέτρητες ερωμένες δεν παντρεύτηκε ποτέ. Έμεινε αιώνια πιστός στη μεγαλύτερη αγάπη του, αφιερωμένος ψυχή τε και σώματι στη θεά τύχη. Μπορούσε να παίζει μερόνυχτα ολόκληρα και έχουν αναφερθεί περιπτώσεις που ενώ δεν ήταν υγιής ο γιατρός τον εξέταζε στο τραπέζι για να μην χάσει τη σειρά του. «Το δεύτερο καλύτερο πράγμα στη ζωή μετά το να κερδίζεις στον τζόγο είναι να χάνεις στον τζόγο»,ήταν η φράση με την οποία ο «Νικ» συνόψιζε την παικτική φιλοσοφία του και τη χαρά του για το παιχνίδι αυτό καθ’ αυτό. Όταν πια η φήμη του «Nick the Greek» είχε αποκτήσει μυθικές διαστάσεις, τα καζίνο τον ικέτευαν, το ένα μετά το άλλο, για συνεργασία. Τον ήθελαν σύμμαχο και όχι «αντίπαλό» τους, καθώς εκτός του ότι αποτελούσε τον υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνο για το αποθεματικό τους, οι δικές του εμφανίσεις σταματούσαν συχνά-πυκνά τη δράση στα υπόλοιπα τραπέζια. Ήταν βραδιές που πάνω από το δικό του γινόταν το αδιαχώρητο, όταν έπεφτε σύρμα ότι ο παράτολμος Έλληνας ή ο «philosopher of gambling», όπως τον αποκαλούσαν, ήταν παρών στον ίδιο χώρο. Σχεδόν όλα τα μεγάλα καζίνο του Βέγκας πρότειναν διευθυντικές θέσεις στον «Νικ», δελεάζοντας τον με ποσοστά από τα κέρδη χωρίς ο ίδιος να ρισκάρει τίποτα.

Το αποκορύφωμα ήταν όταν το 1953 του προτάθηκε από δύο επιχειρηματίες το 40% του καζίνο που σκόπευαν να κατασκευάσουν, με μοναδικό αντάλλαγμα να το ονομάσουν «Nick the Greek». Και τότε η απάντηση του ρομαντικού τζογαδόρου, που δεν ήθελε να έχει σχέση με το επιχειρείν και το σίγουρο κέρδος, ήταν αρνητική! Δύο χρόνια νωρίτερα ο Δάνδολος είχε συμμετάσχει σε αυτό που θα μπορούσε να αποκληθεί ως το «ματς του αιώνα» στην ιστορία του πόκερ.

Μια αναμέτρηση με αντίπαλο τον μοναδικό που μπορούσε θεωρητικά να σταθεί απέναντί του, τον κατά 15 χρόνια νεότερο του, εξίσου φημισμένο, Τζόνι Μος. Η μονομαχία των δύο ανδρών κράτησε περισσότερο από 5 μήνες, με διαλείμματα μόνο για φαγητό και ύπνο! Ελαβε χώρα στο λόμπι του καζίνο «Horseshoe» και η απήχηση στον κόσμο, που είχε τη δυνατότητα να παρακολουθεί live, ήταν τεράστια. Για να κρατήσουν μάλιστα το ενδιαφέρον του κοινού σε αμείωτα επίπεδα, οι δύο τζογαδόροι αναμετρήθηκαν σε μια σειρά παραλλαγών της πόκας, καθώς φαινόταν ότι στο πόκερ ήταν ισοδύναμοι.

Μέρα με τη μέρα, τεράστια ποσά άλλαζαν χέρια και χιλιάδες άνθρωποι παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα την παρτίδα, που θα τελείωνε μόνο όταν ο ένας από τους δύο θα πετούσε λευκή πετσέτα. Αυτό συνέβη τελικά τον Μάη του 1951, όταν ο «Νικ» σηκώθηκε από το τραπέζι, έσφιξε το χέρι του Μος και φημισμένα του είπε: «Κύριε Μος, μάλλον θα πρέπει να σας αφήσω να φύγετε…» Χρόνια αργότερα, η αξιομνημόνευτη μάχη θα γεννούσε ένα σημερινό θρύλο του πόκερ, το World Series of Poker. Το 1979 το όνομα του ήταν ένα από τα εφτά που εγκαινίασαν το Hall of Fame του πόκερ. Είχε φύγει από τα εγκόσμια 13 χρόνια νωρίτερα, ανήμερα Χριστουγέννων του 1966, σε ηλικία 83 ετών. Πέθανε φτωχός – ο ίδιος άλλωστε συμβούλευε τους νέους να μην πηγαίνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα κόντρα στις πιθανότητες – αλλά το φέρετρο στο οποίο ενταφιάστηκε ήταν κυριολεκτικά χρυσό.Κάποιοι από τους φίλους του είχαν φροντίσει να καταλάβει και ο πλέον «αδαής» παρευρισκόμενος ότι αυτός που μόλις κίνησε για το τελευταίο ταξίδι ήταν εξέχων σημαντικό πρόσωπο.

Οι θιασώτες του αμερικανικού ονείρου μαγεύονται από τις σειρήνες του εύκολου πλουτισμού, του κύρους, της αναγνώρισης, της… ματαιοδοξίας. Ο Νικόλας Δάνδολος ξενιτεύτηκε για να ζήσει το δικό του American dream, αλλά μολονότι δεν έδωσε δεκάρα για όλα αυτά, έζησε όσα λίγοι μπορούν, έστω, να ονειρευτούν.

The post Ο Έλληνας τζογαδόρος που προκάλεσε τον αρχινονό της Μαφίας να τραβήξει χαρτί 5 εκατομμυρίων appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Μακεδονία του Ίλιντεν: Τι σημαίνει το Ίλιντεν για τα Σκόπια https://peiraxtiri.gr/makedonia-tou-ilinten-ti-simainei-to-ilinten-gia-ta-skopia/ Fri, 18 May 2018 20:43:42 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=126904 Μακεδονία του Ίλιντεν: Τι σημαίνει το Ίλιντεν για τα Σκόπια

Με την συζήτηση για την επίλυση του ζητήματος του ονόματος των Σκοπίων να βρίσκεται “στα μισά της διαδρομής” σύμφωνα με όσα δήλωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σήμερα ήρθε στην επιφάνεια η πληροφορία που έκανε λόγο και για ένα άλλο όνομα που τίθεται επί τάπητος. Σύμφωνα με πληροφορίες από αλβανικά και Σκοπιανά που επικαλείτα το skai.gr […]

The post Μακεδονία του Ίλιντεν: Τι σημαίνει το Ίλιντεν για τα Σκόπια appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Μακεδονία του Ίλιντεν: Τι σημαίνει το Ίλιντεν για τα Σκόπια

Με την συζήτηση για την επίλυση του ζητήματος του ονόματος των Σκοπίων να βρίσκεται “στα μισά της διαδρομής” σύμφωνα με όσα δήλωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σήμερα ήρθε στην επιφάνεια η πληροφορία που έκανε λόγο και για ένα άλλο όνομα που τίθεται επί τάπητος.

Σύμφωνα με πληροφορίες από αλβανικά και Σκοπιανά που επικαλείτα το skai.gr το νέο όνομα είναι το «Ρεπούμπλικα Ιλιντένσκα Ματσεντόνγια» (Republika Ilindenska Makedonija – Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ίλιντεν)

Τι σημαίνει όμως το Ίλιντεν;

Δημοκρατία της Ίλιντεν Μακεδονίας» (Ilindenska Republika Makedonija), φαίνεται να είναι η νέα πρόταση των Σκοπίων για το όνομα της πΓΔΜ, εμπνευσμένο από την εξέγερση του Ίλιντεν. H εξέγερση αυτή έγινε στις αρχές του 20ου αιώνα και είχε ως απώτερο στόχο τη δημιουργία αυτόνομης «Μακεδονίας» στην οποία θα περιλαμβάνονταν και ελληνικά εδάφη.

Στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας γιορτάζεται ως εθνική επέτειος και για πολλούς θεωρείται ως η αρχή της Σλαβομακεδονικής εθνογένεσης, ενώ την υιοθετεί και η Βουλγαρία. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου 1903 και πήρε το όνομά της από τον Προφήτη Ηλία, που εορτάζεται εκείνη την ημέρα.

Η εξέργεση

Η Εξέγερση του Ίλιντεν (σ.σ Εξέγερση του Προφήτη Ηλία-Μεταμορφώσεως) ήταν επανάσταση σλαβοφώνων της Μακεδονίας που οργανώθηκε και υλοποιήθηκε στο Μακεδονικό έδαφος από την αυτονομιστική οργάνωση Εσωτερική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση τον Ιούλιο (σύμφωνα με το Ιουλιανό Ημερολόγιο) / Αύγουστο (σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο) του 1903 ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, σύμφωνα με δημοσίευμα του skai.gr.

Σήμερα αυτή η επανάσταση γιορτάζεται στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ως εθνική επέτειος και για πολλούς στη χώρα θεωρείται η αρχή της Σλαβομακεδονικης εθνογένεσης, ενώ την υιοθετεί και η Βουλγαρία.

Γιατί ονομάστηκε Ίλιντεν

Ονομάστηκε έτσι από την ημέρα που ξεκίνησε, την ημέρα του Προφήτη Ηλία, στις 20 Ιουλίου (Ιουλιανό Ημερολόγιο) / 2 Αυγούστου 1903 (γρηγοριανό ημερολόγιο), στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου και συγκεκριμένα στους καζάδες Αχρίδας, Πρέσπας, Κιτσόβου, Μοναστηρίου, Φλώρινας, Καστοριάς και Καϊλαρίων. Εκεί σημειώθηκε και η πιο έντονη και εντυπωσιακή σε αποτελέσματα δράση, στα βόρεια διαμερίσματα του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης, που γειτόνευαν με τη βουλγαρική ηγεμονία και σε ορισμένες περιοχές του Βιλαετίου της Αδριανούπολης, κυρίως στην περιοχή των Σαράντα Εκκλησιών.

Προετοιμασία της εξέγερσης

Το 1897 δημιουργήθηκε η Σλαβόφωνη Εσωτερική Μακεδονο-Αδριανουπολιτική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΑΕΟ) ώστε να οργανώσει και να προκαλέσει μια εξέγερση, με την υπόσχεση αυτοδιάθεσης και αυτονομίας στον τοπικό πληθυσμό. Αρχική επιδίωξη της ήταν έπειτα από την αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης, να ενταχθούν οι δυο περιοχές στο Βουλγαρικό Βασίλειο, όπως έγινε στην περίπτωση της Ανατολικής Ρωμηλίας. Εκείνη την εποχή με βάση τη συνθήκη του Βερολίνου το 1878 η περιοχή αυτονομήθηκε και αργότερα, με πραξικόπημα ενάντια στην οθωμανική αρχή, προσαρτήθηκε στην Βουλγαρία.
Ωστόσο πριν την εξέγερση του Ίλιντεν η οργάνωση είχε ανοιχθεί σε μεγαλύτερο μέρος του Μακεδόνικου πληθυσμού και η ιδέα της ένωσης με τη Βουλγαρία είχε εγκαταλειφθεί.

Η οργάνωση, που άλλαζε διάφορα ονόματα πριν και μετά την εξέγερση, ξεκίνησε κυρίως ως Βουλγαρομακεδόνικη υποστηρίζοντας την ιδέα της αυτόνομης Μακεδονίας αλλά και των περιοχών της Αδριανούπολης με την Θράκη που ανήκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και την προστασία της Βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας. Η οργάνωση είχε ως σύνθημα το «Η Μακεδονία για τους Μακεδόνες».

Τα δύο ρεύματα

Σύντομα στην οργάνωση αυτή δημιουργήθηκαν δύο ρεύματα. Το ένα, οι Αυτονομιστές, υποστήριζε την αυτονόμηση της Μακεδονίας ως υπόσχεση για την διαφύλαξη της υπόσχεσης της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης της περιοχής. Η άλλη ομάδα δημιουργήθηκε από μέλη του Ανώτατου Μακεδονικού Κομιτάτου, μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε το 1894 στη Σόφια και υποστήριζε την άμεση προσχώρηση στην Βουλγαρία. Τα μέλη της ομάδας αυτής ονομάστηκαν Ενωτικοί ή Βερχοβιστές, σε αντίθεση με τους Αυτονομιστές, επειδή πίστευαν στον υπέρτατο στόχο, την άμεση προσάρτηση της Μακεδονίας στην Βουλγαρία.

Έτσι η οργάνωση ΕΜΑΕΟ που δημιούργησε το Ίλιντεν φαίνεται πως είχε ως τελικό στόχο την απελευθέρωση των υπόδουλων Χριστιανών από τον Σουλτάνο και τους Οθωμανούς, τη στιγμή που οι ντόπιοι έβλεπαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία να καταρρέει και να δημιουργούνται τα πρώτα βαλκανικά κράτη (με εξαίρεση την Ελλάδα που είχε ήδη δημιουργήσει το πρώτο εθνικό κράτος το 1830), και μία αυτόνομη ή ανεξάρτητη Μακεδονία πιθανότατα μέσα σε μία ομόσπονδη ένωση Βαλκανικών κρατών.

Η στάση της Ελλάδας

Η στάση του τότε Ελληνικού κράτους, αν και δεν έχει ξεκαθαριστεί απόλυτα ιστορικά, επάνω στην Σλάβομακεδόνικη επανάσταση του Ίλιντεν δεν φαίνεται να ήταν θετική γιατί προφανώς μια αυτόνομη ή ανεξάρτητη Μακεδονία θα ήταν κόντρα στις εδαφικές βλέψεις της χώρας στην περιοχή. Σύμφωνα με τον Πεζά, τον τότε πρόξενο της Ελλάδας στο τότε Οθωμανικό Μοναστήρι (Μπίτολα), και τα όσα γράφει σε έκθεση προς τον πρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης το 1902, η επερχόμενη εξέγερση (Ίλιντεν) έχει ως στόχο μια αυτόνομη ή ανεξάρτητη Μακεδονία, προτίθενται να την ακολουθήσουν και πατριαρχικοί και εξαρχικοί πληθυσμοί και περιγράφονται οι άθλιες συνθήκες ζωής πολλών Μακεδόνων (κυρίως αγροτών).

Από την πλευρά του, ο ίδιος ο Πεζάς αναφέρει πως ο ίδιος και το Ελληνικό κράτος επιδιώκει μια συνεργασία με τις Οθωμανικές αρχές. Όλες αυτές τις πληροφορίες που έχει μαζέψει σχετικά με τις κινήσεις των αυτονομιστών, τις είχε μαζέψει καθώς επιθυμεί τη συντριβή του κινήματος. Αναφέρει ακόμα πως η Ελλάδα ενδιαφέρεται για την ηρεμία και την ευημερία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, καθώς φοβάται πως η αναταραχή θα μπορούσε να επεκταθεί και μέσα στην Ελλάδα.

Τις παραμονές της επανάστασης ο νέος πρόξενος της Ελλάδας στο Μοναστήρι Κ.Κυπραίος αναφέρει πως υπάρχει συνεργασία του με την Οθωμανική αυτοκρατορία σε επίπεδο πληροφοριών για την επερχόμενη επανάσταση και πως ξοδεύονται χρήματα για προπαγάνδα που θα απέτρεπε τον πατριαρχικό πληθυσμό να μπει στην επανάσταση.

Τέλος ο τότε μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης χαρακτηρίζει με ύβρεις τους επαναστάτες, ενώ φαίνεται πως ο συνεργάτης του και συνεργάτης των Οθωμανών Βαγγέλης Στρεμπενιώτης με τους άντρες του είχε συμμετοχή σε μία εκστρατεία κατά των επαναστατών στις 4 Αυγούστου.

«Το όνομα αυτό, Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ίλιντεν παραπέμπει ευθέως στην Εξέγερση του Ίλιντεν που έλαβε χώρα στις 20 Ιουλίου το 1903 και επρόκειτο για μια επανάσταση των Σλαβόφωνων της περιοχής εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και γιορτάζεται στα Σκόπια ως Εθνική επέτειος» όπως είπε στον ΣΚΑΙ ο πρέσβης επί τιμή Αλέξανδρος Μαλιάς.

«Παραπέμπει επίσης στην αντίστοιχη ημερομηνία του 1944 στη συνάντηση του Ασνόμ όπου άρχισε να οικοδομείται η σύγχρονη εθνική ταυτότητα των Σκοπιανών» τόνισε επίσης ο κ. Μαλιάς.

Σύμφωνα με τον κ. Μαλιά το Ίλιντεν βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην εθνική συνείδηση των Σκοπιανών παρότι την εξέγερση την διεκδικεί και η Βουλγαρία.

Πηγές: wikipedia, skai.gr

The post Μακεδονία του Ίλιντεν: Τι σημαίνει το Ίλιντεν για τα Σκόπια appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Γιατί ο Φρόιντ όταν ανέβηκε στην Ακρόπολη είπε… «Πατέρα σε ξεπέρασα» ; https://peiraxtiri.gr/giati-o-froint-otan-anevike-stin-akropoli-eipe-patera-se-kseperasa/ Sun, 13 May 2018 11:48:29 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=124967 Γιατί ο Φρόιντ όταν ανέβηκε στην Ακρόπολη είπε… «Πατέρα σε ξεπέρασα» ;

Ο Φρόιντ ήρθε μια και μοναδική φορά στην Ελλάδα, το φθινόπωρο του 1904.  Συγκεκριμένα έφτασε στην χώρα μας στις 3 του Σεπτέμβρη, με δρομολόγιο της εταιρείας Lloyd, συνοδευόμενος από τον μικρό του αδερφό Alexander (ο οποίος ονομάστηκε έτσι μετά από επιμονή του ίδιου του Φρόιντ, που έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα). Οι […]

The post Γιατί ο Φρόιντ όταν ανέβηκε στην Ακρόπολη είπε… «Πατέρα σε ξεπέρασα» ; appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Γιατί ο Φρόιντ όταν ανέβηκε στην Ακρόπολη είπε… «Πατέρα σε ξεπέρασα» ;

Ο Φρόιντ ήρθε μια και μοναδική φορά στην Ελλάδα, το φθινόπωρο του 1904.  Συγκεκριμένα έφτασε στην χώρα μας στις 3 του Σεπτέμβρη, με δρομολόγιο της εταιρείας Lloyd, συνοδευόμενος από τον μικρό του αδερφό Alexander (ο οποίος ονομάστηκε έτσι μετά από επιμονή του ίδιου του Φρόιντ, που έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα).

Οι δυό τους ήταν προηγουμένως διακοπές στην Ιταλία και σκόπευαν έτσι κι αλλιώς να έρθουν στην χώρα μας, με την διαφορά ότι ο πρώτος τους σταθμός, σχεδίαζαν να είναι η Κέρκυρα. Άλλαξαν όμως τα σχέδια τους, όταν κάποιος φίλος του Αλέξανδρου, τους υπέδειξε ως καταλληλότερο προορισμό την Αθήνα, λόγω του καύσωνα που είχε η Κέρκυρα τότε, αλλά και των πολύ βολικών δρομολογών της εταιρείας Lloyd.

Τα δύο αδέλφια, σε μεγαλύτερη ηλικία:

Έφτασαν λοιπόν στην Αθήνα, κατέλυσαν στο δωμάτιο 31 του ξενοδοχείου «Αθηνά», κι αφού ο Φρόιντ έβαλε το καλύτερο του πουκάμισο, επισκέφτηκαν το Θησείο, ήπιαν καφέ κι ανέβηκαν στην Ακρόπολη. Έμειναν εκεί για 2 ώρες και την επόμενη μέρα ξαναπήγαν και ξόδεψαν όλο σχεδόν τον χρόνο τους εκεί. Η βροχή τους έκανε να καταφύγουν στο υπόστεγο του Μουσείου, το οποίο όμως ήταν κλειστό κι έτσι έμειναν να θαυμάζουν την θέα της πόλης από ψηλά.

Φωτογραφίες από αυτό το ταξίδι, δεν σώζονται. Σώζονται όμως επιστολικά δελτάρια που ο Φρόιντ έστειλε στην γυναίκα του, την Μάρθα. Έτσι, γνωρίζουμε πως μετά την Αθήνα, τα δύο αδέρφια πήγαν με το τρένο στην Κόρινθο, την πόλη της παιδικής ηλικίας του Οιδίποδα, κι ακολούθως επισκέφτηκαν την Πάτρα, απ’ όπου κι αναχώρησαν στις 10 το βράδυ, της 6ης Σεπτεμβρίου, με προορισμό την Τεργέστη.

Για τον Φρόιντ αυτές οι ώρες στην Ακρόπολη, ήταν εξαιρετικά σημαντικές και τις θυμόταν ως το θάνατό του, επειδή έπαθε κάτι εκεί που ο ίδιος ονόμασε «σύγχυση της μνήμης» και το περιέγραψε εκτενώς σε γράμμα που έστειλε στον φίλο του Romain Rolllan. Ήταν σαν να μην πίστευε ότι το μνημείο αυτό, για το οποίο τόσα είχε μάθει και διαβάσει, υπήρχε όντως. .

Αναστατωμένος από αυτή την εμπειρία, ο Φρόυντ δεν κατάφερε να την αναλύσει ικανοποιητικά παρά μόνο 32 χρόνια μετά το συμβάν, το 1936. Τη χρονιά αυτή έγραψε γράμμα στον Ρομέν Ρολάν με τίτλο «Ανάμνηση μιας Διαταραχής στην Ακρόπολη», όπου προσπαθεί να αυτο-αναλύσει εκείνο που του συνέβη το 1904 επάνω στον ιερό βράχο. Ο Φρόυντ είχε αρχίσει να αλληλογραφεί με τον Γάλλο φίλο του από το 1923. Το «ωκεάνιο» συναίσθημα του Ρολάν το βρίσκουμε στις πρώτες γραμμές του Έργου του Φρόυντ «Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας».

Στο γράμμα του προς τον Ρολάν ο Φρόυντ αυτο-αναλύεται και αναφέρει το ταξίδι στην Αθήνα σαν αντικείμενο επιθυμίας ανάμικτης με ενοχή. Η επιθυμία πηγαίνει πίσω στην αρχή της παιδικής ηλικίας, όταν ο Φρόυντ είχε ταξιδιωτικά όνειρα, εκφράζοντας την επιθυμία να ξεφύγει από την οικογενειακή ατμόσφαιρα, τους περιορισμούς και την φτώχεια που έζησε στη νιότη του.

Από την άλλη μεριά, υπήρχε και ενοχή, αφού η επίσκεψη στην Αθήνα σήμαινε ότι ο Φρόυντ είχε ξεπεράσει τον πατέρα του, που ήταν πολύ φτωχός για να ταξιδέψει, και αμόρφωτος για να έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον για αυτά τα μέρη. Η άνοδος στην Ακρόπολη στο μυαλό του Φρόυντ ήταν η επιβεβαίωση ότι είχε ξεπεράσει τον πατέρα του, κάτι που ένας γιος δεν επιτρεπόταν να κάνει.

Γράφει ο Φρόιντ στην επιστολή του στον Ρομάν Ρολάν:

«Αμφέβαλα αν θα έβλεπα ποτέ την Αθήνα με τα ίδια μου τα μάτια. Το να πάω τόσο μακριά, «να κάνω τον δικό μου δρόμο, μου φαινόταν εκτός κάθε δυνατότητας. Αυτό το αίσθημα ήταν συνδεδεμένο με την οικονομική δυσπραγία και τις φτωχές συνθήκες ζωής μας όταν ήμουν νέος. Και σίγουρα, τα όνειρά μου για ταξίδια εξέφραζαν επίσης το πάθος να αποδράσω από την οικογενεικάη ατμόσφαιρα, αυτό το ίδιο πάθος που ωθεί τόσους εφήβους να φεύγουν από το σπίτι. Είχα καταλάβει από καιρό ότι ένα μέρος της επιθυμίας μου να ταξιδέψω οφειλόταν σε αυτή την επιθυμία να έχω ελεύθερη ζωή, με άλλα λόγια στην δυσαρέσκειά μου από την οικογένεια. Οταν κάποιος βλέπει την θάλασσα για πρώτη φορά, όταν διασχίζει τον ωκεανό, πόλεις και πραγματικά τοπία που τα ονειρευόταν από καιρό ως μακρινά και απροσπέλαστα, νιώθει σαν ήρωας που έκανε απίστευτα κατορθώματα.

«Θα μπορούσα εκείνη τη μέρα στην Ακρόπολη να είχα πει στον αδελφό μου: «Θυμάσαι που όταν ήμαστε μικροί, περπατούσαμε κάθε μέρα στους ίδιους δρόμους για να πάμε στο σχολείο, και πως κάθε Κυριακή πηγαίναμε στο Πράτερ ή εκδρομή σε ένα μέρος που ξέραμε πολύ καλά; Και τώρα, είμαστε στην Αθήνα, επάνω στην Ακρόπολη! Μα την αλήθεια, διαβήκαμε μεγάλη απόσταση!…»

«Πρέπει να παραδεχθώ ότι ένα αίσθημα ενοχής μένει συνδεδεμένο με την απόλαυση όταν κάποιος πετυχαίνει τους στόχους του: Ενυπάρχει εδώ κάτι άδικο και απαγορευμένο. Αυτό εξηγείται από την κριτική του παιδιού προς τον πατέρα … όλα συμβαίνουν λες και το πρωταρχικό στοιχείο στην επιτυχία είναι να πας πιο μακριά από τον πατέρα σου, και ταυτόχρονα σαν να ήταν πάντα απαγορευμένο να τον ξεπεράσεις».

«…Ο πατέρας μας ήταν έμπορας, δεν είχε κάνει λυκειακές σπουδές, η Αθήνα δεν σήμαινε πολλά πράγματα για εκείνον. Ετσι, αυτό που μας εμπόδιζε να απολαύσουμε το ταξίδι μας ήταν ένα αίσθημα λύπησης».

Εκεί, στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, ένα από τα μεγάλα μυστήρια της ψυχής, το λεγόμενο «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα», αποκαλυπτόταν ήδη από το 1904 στον γιο που επρόκειτο να γίνει πατέρας της ψυχανάλυσης…

Ο Φρόυντ ήταν λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας -δεν ήταν άλλωστε τυχαίο που το γνωστό σύνδρομο το ονόμασε «οιδιπόδειο». Το μοναδικό του αυτό ταξίδι στην Ελλάδα αναλύεται στο βιβλίο του Ernest Jones, Σίγκμουντ Φρόυντ. Η ζωή και το έργο του.

«Τον Αύγουστο του 1904, ο Φρόυντ, συνοδευόμενος για μια φορά ακόμη από τον Αλέξανδρο (τον αδερφό του), ξεκίνησε για την Ελλάδα. Το πρωί της 30ης Αυγούστου σαλπάρησαν για το Μπρίντεζι, ταξίδι είκοσι τεσσάρων ωρών. Μεταξύ των επιβατών ήταν και ο καθηγητής Dorpfeld, βοηθός του περίφημου αρχαιολόγου Σλήμαν. Ο Φρόυντ κοίταζε με δέος τον άνθρωπο που είχε βοηθήσει στην ανακάλυψη της Τροίας, αλλά ήταν υπερβολικά ντροπαλός για να τον πλησιάσει. Την επόμενη μέρα έμειναν τρεις ώρες στην Κέρκυρα που ο Φρόυντ παρομοίωσε με την Ραγούσα. Είχε καιρό να επισκεφτεί τα δυο παλιά βενετσιάνικα φρούρια εκεί. Το πλοίο έπιασε στην Πάτρα το επόμενο πρωί, συνέχισε για τον Πειραιά και το μεσημέρι 3 Σεπτεμβρίου ήσαν στην Αθήνα. Η πρώτη εντύπωσή του από το Θησείο, μια εντύπωση αλησμόνητη και απερίγραπτη.

Το επόμενο πρωί πέρασαν δύο ώρες στην Ακρόπολη, επίσκεψη για την οποία ο Φρόυντ είχε προετοιμαστεί φορώντας το καλύτερο πουκάμισό του. Γράφοντας στους δικούς του ανέφερε ότι η εμπειρία του εκεί ξεπέρασε ό,τι είχε δει ποτέ του ή μπορούσε να φανταστεί, και όταν θυμηθούμε τον πλούτο των κλασικών γνώσεων με τον οποίο ήταν εφοδιασμένο το πνεύμα του από τα παιδικά του χρόνια και δώθε, καθώς και την ευαισθησία του απέναντι στην ομορφιά, μπορούμε να καταλάβουμε πολύ καλά τι σήμαιναν γι’ αυτόν οι εντυπώσεις. Πάνω από είκοσι χρόνια αργότερα είπε πως οι κολόνες στο χρώμα του κεχριμπαριού της Ακρόπολης ήταν τα ωραιότερα πράγματα που είχε δει στη ζωή του. Καθώς στεκόταν εκεί είχε μια περίεργη ψυχολογική εμπειρία που ανέλυσε πολλά χρόνια αργότερα σε ένα γράμμα του στον Ρομαίν Ρολάν. Ήταν μια παράξενη άρνηση να πιστέψει στην πραγματικότητα αυτού που βρισκόταν μπροστά στα μάτια του και έφερε σε αμηχανία τον αδελφό του ρωτώντας τον αν ήταν αλήθεια ότι βρίσκονταν πραγματικά στην Ακρόπολη. Στη λεπτή ανάλυση που δημοσίευσε αργότερα, ο Φρόυντ ανήγαγε την προέλευση αυτής της αίσθησης δυσπιστίας στο γεγονός ότι στα φτωχά παιδικά του χρόνια θα θεωρούσε απίθανη την ιδέα να είναι κάποτε σε θέση να επισκεφτεί ένα τόσο υπέροχο μέρος, κι αυτό με τη σειρά του συνδεόταν με την απαγορευμένη επιθυμία να ξεπεράσει σε επιτεύγματα τον πατέρα του. Συνέκρινε τον μηχανισμό που βρίσκεται επί τω έργω μ’ εκείνον που λειτουργεί στους ανθρώπους που δεν μπορούν να υποφέρουν την επιτυχία.

Με την ευκαιρία αυτή ο Φρόυντ αναγκάστηκε να μάθει πόσο διαφορετικά ήσαν τα αρχαία από τα νέα ελληνικά. Είχε τέτοια εξοικείωση με τα πρώτα, που στα νιάτα του είχε γράψει το ημερολόγιό του στα ελληνικά, αλλά τώρα καθοδηγώντας τον αμαξά του να τον πάει στο ξενοδοχείο Αθηνά απέτυχε, παρ’ όλες τις παραλλαγές στην προφορά, να γίνει κατανοητός και δεν του έμενε πια παρά να γράψει ταπεινωμένος τη λέξη.

Ο Φρόυντ πέρασε και την επόμενη μέρα στην Ακρόπολη. Έφυγαν από την Αθήνα στις 6 Σεπτεμβρίου, πήραν το τραίνο για την Κόρινθο και στη συνέχεια κατά μήκος του Κορινθιακού κόλπου έφθασαν στην Πάτρα όπου βρήκαν το καράβι που σαλπάριζε στις δέκα εκείνο το βράδυ. Έπειτα πίσω στην πατρίδα μέσω Τεργέστης.»

The post Γιατί ο Φρόιντ όταν ανέβηκε στην Ακρόπολη είπε… «Πατέρα σε ξεπέρασα» ; appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
Πώς από τη Συνθήκη των Σεβρών (1920) ήρθε η Συνθήκη της Λωζάνης (1923); https://peiraxtiri.gr/pos-apo-ti-synthiki-ton-sevron-1920-irthe-i-synthiki-tis-lozanis-1923/ https://peiraxtiri.gr/pos-apo-ti-synthiki-ton-sevron-1920-irthe-i-synthiki-tis-lozanis-1923/#respond Sat, 05 May 2018 18:50:34 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=123130

Η Συνθήκη των Σεβρών , σήμανε τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αμέσως μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου , ο Ελευθέριος  Βενιζέλος , εν όψει της υπογραφής συνθήκης ειρήνης με την Τουρκία, με μια σειρά από ταξίδια και προσωπικές επαφές στο εξωτερικό , προσπάθησε και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό , την ικανοποίηση των ελληνικών […]

The post Πώς από τη Συνθήκη των Σεβρών (1920) ήρθε η Συνθήκη της Λωζάνης (1923); appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>

Η Συνθήκη των Σεβρών , σήμανε τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αμέσως μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου , ο Ελευθέριος  Βενιζέλος , εν όψει της υπογραφής συνθήκης ειρήνης με την Τουρκία, με μια σειρά από ταξίδια και προσωπικές επαφές στο εξωτερικό , προσπάθησε και πέτυχε σε μεγάλο βαθμό , την ικανοποίηση των ελληνικών αιτημάτων. Οι νικητές Σύμμαχοι , αποφάσισαν η καθεμία από  τις ηττημένες χώρες να υπογράψει ξεχωριστή συνθήκη ειρήνης . Τελευταία υπογράφτηκε η συνθήκη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία . Οι συνομιλίες έγιναν στις Σέβρες (Sevr) , προάστιο του Παρισιού και η υπογραφή της συνθήκης έγινε 22 μήνες μετά  τη λήξη του πολέμου, στις 28 Ιουλίου  1920. Στη διάσκεψη μετείχαν 18 χώρες . Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Από οθωμανικής πλευράς , υπέγραψαν ο γερουσιαστής στρατηγός Χαμδί πασά, ο γερουσιαστής Ρίζα Τεβφίκ Μπέης και ο Ρεσάτ Ναλίς Μπέης . Η Συνθήκη των Σεβρών , σήμανε τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Έχανε τα 4/5 των εδαφών της , στα οποία  ιδρύονται ανεξάρτητα ή αυτόνομα κράτη , ενώ  άλλες περιοχές αποτίναξαν την οθωμανική (επι)κυριαρχία.
Έτσι η Μεσοποταμία και η Παλαιστίνη περνούσαν στη διοίκηση των Βρετανών, η Συρία και η Κιλικία σε γαλλική διοίκηση και η Αττάλεια σε ιταλική.
Διασφαλιζόταν η ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά των Δαρδανελίων  και του Βοσπόρου , τα οποία κηρύσσονταν ανοχύρωτα.
Προστατεύονταν τα δικαιώματα των μειονοτήτων.

Ρυθμίζονταν διάφορα άλλα θέματα σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , στη συντριπτική τους πλειοψηφία.

Η Συνθήκη των Σεβρών και η Ελλάδα

Για την Ελλάδα με την Συνθήκη των Σεβρών προβλεπόταν : Η προσάρτηση της Ανατολικής Θράκης ως το ύψος της Τσατάλτζας , η ενσωμάτωση των νησιών του Αιγαίου (πλην των Δωδεκανήσων), το καθεστώς των οποίων είχε μείνει ακαθόριστο από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τέλος η αναγνώριση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης , με «ψιλή άσκηση» της σουλτανικής επικυριαρχίας , Οι ελληνικές αρχές θα ήταν υπεύθυνες για την  διοίκηση και την τήρηση της τάξης. Επίσης, υπήρχε η προοπτική οριστικής «επιδίκασης» της περιοχής στην Ελλάδα με τη διενέργεια δημοψηφίσματος μετά  από 5 χρόνια.

Η Συνθήκη Ειρήνης πλαισιώθηκε από 3 ακόμα πράξεις : α) τη Συνθήκη περί Δυτικής Θράκης, με την οποία  μεταβιβάζονταν στην Ελλάδα τα δικαιώματα που η Βουλγαρία είχε εκχωρήσει στους Συμμάχους με την συνθήκη του Νεϊγί (Νοέμβριος 1919) β) τη Συνθήκη περί προστασίας των μειονοτήτων , με την οποία η Ελλάδα ήταν υπόλογη  έναντι της ΚΤΕ για την ισότιμη παραχώρηση δικαιωμάτων σε όλους τους πληθυσμούς που κατοικούσαν στα   εδάφη που προσαρτήθηκαν  μετά το 1913 γ) το ελληνοϊταλικό  Σύμφωνο περί Δωδεκανήσων , με το οποίο η Ιταλία παραχωρούσε τα Δωδεκάνησα (εκτός από την Ρόδο) , στην Ελλάδα.
Επίσης, αναγνωριζόταν η δημιουργία ανεξάρτητου αρμενικού κράτους και η αυτονομία , και σε δεύτερη φάση ανεξαρτησία των Κούρδων στην περιοχή ανατολικά του Ευφράτη . Όπως γράφει ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος στο βιβλίο του «Ελληνική Εξωτερική Πολιτική, 1830-1981», « Η Συνθήκη των Σεβρών συνυφάνθηκε, έως ένα βαθμό, στη γενική σύλληψη και την ειδικότερη διατύπωση της, με τις αποικιακές βλέψεις και τις ιμπεριαλιστικές τάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων και οι τελευταίες αυτές ήταν πάντοτε συναρτημένες  με ενδογενείς αντιθέσεις και ανταγωνισμούς , ικανούς άλλοτε να ευνοήσουν και άλλοτε να παραβλάψουν τα εθνικά συμφέροντα της  Ελλάδας».

Οι εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920

Αν και η Συνθήκη των Σεβρών πιστώνεται ως μεγάλη επιτυχία στον Ε. Βενιζέλο, τα γεγονότα που ακολούθησαν κάθε άλλο παρά ευχάριστα ήταν για τον εθνάρχη.
Δύο μέρες  μετά την υπογραφή της Συνθήκης , στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λιόν , έγινε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του , από δύο Έλληνες βασιλόφρονες απότακτους αξιωματικούς ,τον Υποπλοίαρχο Απόστολο Τσερέπη και τον Υπολοχαγό Γεώργιο Κυριάκη , οι οποίοι τραυμάτισαν ελαφρά τον Βενιζέλο πυροβολώντας τον με τα περίστροφά τους. Η ανάγκη νοσηλείας του , επέβαλε την αναβολή της επιστροφής του στην Ελλάδα. Τελικά , επέστρεψε με το θωρηκτό «Αβέρωφ»  στον Πειραιά στις 17 Αυγούστου 1920.

Μια μέρα μετά την δολοφονική επίθεση εναντίον του Ε. Βενιζέλου , ξέσπασαν στην Αθήνα θλιβερές ταραχές , γνωστές ως «Ιουλιανά» . Διαδηλωτές κατέστρεψαν γραφεία αντιβενιζελικών εφημερίδων  και επιτέθηκαν και σε κατοικίες πολιτικών. Τραγικότερο όλων όμως ,ήταν η δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη, αντιπάλου  της κυβέρνησης , από παρακρατική ημιστρατιωτική οργάνωση του Παύλου Γύπαρη, το λεγόμενο «Τάγμα Ασφαλείας». Άνδρες της οργάνωσης  , τον συνέλαβαν και τον μετέφεραν στο γραφείο  του Γύπαρη κι από εκεί , κατά την μεταφορά του στο φρουραρχείο τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ στους Αμπελοκήπους.
Ο Βενιζέλος που βρισκόταν ακόμα στο Παρίσι , καταδίκασε το γεγονός και έστειλε συλλυπητήριο τηλεγράφημα στον πατέρα του Ίωνα και πολιτικό αντίπαλο  τον  Στέφανο Δραγούμη . Η ένταση όμως που επικράτησε , επανέφερε το κλίμα του εθνικού διχασμού  , αναίρεσε τη διπλωματική επιτυχία του Βενιζέλου στο Παρίσι (Σέβρες) και ματαίωσε την προσπάθεια εθνικής συμφιλίωσης.
Η Βουλή, συνήλθε σε Ε’ και τελευταία σύνοδο στις 25 Αυγούστου. Ο Ε. Βενιζέλος δήλωσε ότι θα καλούσε τον ελληνικό λαό στις κάλπες σε 2 μήνες μετά την ιστορική εκείνη συνεδρίαση. Ακολούθησαν η άρση του στρατιωτικού νόμου και της λογοκρισίας . Τα πάντα έδειχναν ότι οι «Φιλελεύθεροι» του Βενιζέλου θα σημείωναν μια εντυπωσιακή εκλογική νίκη. Τα πράγματα δεν ήταν όμως τόσο απλά. Ο στρατιωτικός νόμος που ίσχυσε την προηγούμενη τριετία , είχε σαν αποτέλεσμα ν διεξάγονται «δίκες εσχάτης προδοσίας» , όπως αυτή των «Γενικών  Επιτελών» που καταλόγισε στους Β. Δούσμανη, Ι. Μετααξά κ.ά. την ευθύνη για την παράδοση του Ρούπελ και της Ανατολικής Μακεδονίας στους Γερμανούς και τους Βούλγαρους. Βέβαια όσοι καταδικάστηκαν από αυτά τα στρατοδικεία αμνηστεύτηκαν το 1920, αλλά οι καταδίκες αυτές και οι διώξεις  που προηγήθηκαν είχαν σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί η οξύτητα που είχε προκαλέσει ο διχασμός και οι κατηγορούμενοι να ηρωοποιηθούν  στη συνείδηση των αντιβενιζελικών.

Στον Ελληνικό Στρατό, εξακολουθούσαν να υπηρετούν άνδρες που είχαν κληθεί για πρώτη φορά την περίοδο των  βαλκανικών πολέμων . Για έναν αγροτικό στην πλειοψηφία του πληθυσμό , όπως ήταν τότε ο ελληνικός , αυτή η παρατεταμένη και, σχεδόν, αδιάκοπη θητεία, ήταν αβάστακτη.
Στις 12 Οκτωβρίου 1920 ,πέθανε από σηψαιμία ο νεαρός βασιλιάς Αλέξανδρος ,τον οποίο λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε δαγκώσει πίθηκος στα βασιλικά ανάκτορα του Τατοΐου . Το συνταγματικό ζήτημα που είχε παρακαμφθεί με την αποδοχή του στέμματος , από τον δευτερότοκο γιο του Κωνσταντίνου , έγινε για του αντιβενιζελικούς το επίκεντρο του προεκλογικού αγώνα και ο Κωνσταντίνος το σύμβολο της πλειοψηφίας των αντιβενιζελικών. Ο Βενιζέλος ,αν και δεν είχε καμία αμφιβολία για την εκλογική του νίκη , πρότεινε στους αντιπάλους του να κληθεί για να αναλάβει το θρόνο με κοινή συμφωνία ο διάδοχος Γεώργιος ή ο Παύλος. Ωστόσο  η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» με τη συλλογική ηγεσία των Ν. Καλογερόπουλου, Δ. Ράλλη, Ν. Στράτου, Π. Τσαλδάρη και Γ. Μπούσιου το αρνήθηκε. Στα τα τέλη Οκτωβρίου , επέστρεψε από την εξορία ο Δ. Γούναρης  και ανάλαβε ουσιαστικά την αρχηγία  του αντιβενιζελικού κόμματος , που μετονομάστηκε σε «Λαϊκό».

Οι εκλογές έγιναν την 1η Νοεμβρίου 1920. Η ήττα του Βενιζέλου αλλά και η έκτασή  της  , προκάλεσαν έκπληξη σε πολλούς . Οι  «Φιλελεύθεροι» κέρδισαν μόνο 118 από τις 369 έδρες στη νέα Βουλή. Τις μισές από αυτές περίπου, 52 συγκεκριμένα, τις κέρδισαν στη Θράκη όπου δεν είχαν αντίπαλο. Τις υπόλοιπες σε Κρήτη , Ήπειρο (πλην Άρτας) , Λέσβο, Χίο, Ύδρα, Σπέτσες και Δράμα.
Σε Αττική και υπόλοιπη Στερεά , Πελοπόννησο, Θεσσαλία, Μακεδονία, Επτάνησα, Κυκλάδες, Σάμο, Ψαρά και Άρτα, δεν εξέλεξε κανέναν βουλευτή.
Η ψηφοφορία με σφαιρίδιο(εκτός από τη Θράκη και τον Στρατό) που ίσχυσε και σ’ αυτές τις εκλογές , δεν επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για τις ψήφους κάθε κόμματος. Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου στο βιβλίο του «Δημοκρατία και Εκλογικό Σύστημα», γράφει ότι ψήφισαν 746.946 ψηφοφόροι . Οι «Φιλελεύθεροι» πήραν 375.803 ψήφους και η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» 368.708 (θυμίζουμε ότι οι γυναίκες δεν είχαν ακόμα δικαίωμα ψήφου).

Ο Βενιζέλος απέδωσε την ήττα στην κόπωση του λαού από τους συνεχείς πολέμους. Οι αντίπαλοί του  στη δημοτικότητα του Κωνσταντίνου, στην ανοιχτή επέμβαση της Entente  στην Ελλάδα το 1919-1920 και τις αυθαιρεσίες του βενιζελικού κράτους την τριετία 1917-1920 , οι οποίες όμως ήταν ανάλογες των φιλοβασιλικών , την προηγούμενη αλλά και την επόμενη διετία.

Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Δημήτριος Ράλλης . Ο Βενιζέλος αναχώρησε για το εξωτερικό , αφήνοντας τον στρατηγό  Παναγιώτη Δαγκλή επικεφαλής των «Φιλελευθέρων» . Η κυβέρνηση Ράλλη , ανακοίνωσε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την επάνοδο ή όχι του Κωνσταντίνου.
Το δημοψήφισμα ορίστηκε για τις 22 Νοεμβρίου 1920. Η κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα και η διαφαινόμενη επιστροφή του Κωνσταντίνου , προκάλεσαν την αντίδραση των Συμμάχων. Στις 21 Νοεμβρίου 1920, οι πρεσβευτές Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας, γνωστοποίησαν στην κυβέρνηση ότι οι σύμμαχοι θα διέκοπταν κάθε οικονομική υποστήριξη στην Ελλάδα αν επέστρεφε ο εξόριστος μονάρχης.

Το δημοψήφισμα έγινε την επόμενη μέρα και τα αποτελέσματα υπέρ  της επιστροφής του Κωνσταντίνου ήταν συντριπτικά. 999.960 ψήφισαν υπέρ της επανόδου του και μόλις 10.383 εναντίον της! Και σε ποσοστό 99% υπέρ και 1% κατά της επανόδου του Κωνσταντίνου.
Αυτό σημαίνει, είτε ότι όλοι οι οπαδοί των Φιλελευθέρων ψήφισαν  υπέρ της επανόδου του εξόριστου μονάρχη ή ότι μέσα σε 3 βδομάδες , η δύναμη των βενιζελικών έπεσε από το 50 % στο 1%!
Η επιστροφή του Κωνσταντίνου , δημιούργησε νέα κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας και στο μικρασιατικό μέτωπο. Το κυριότερο όμως είναι ότι προκάλεσε μεγάλη αλλαγή στη γαλλική και ιταλική πολιτική  απέναντι στη χώρα μας και στη δημιουργία νέου κλίματος στις αγγλοελληνικές σχέσεις.

Πώς φτάσαμε στη Συνθήκη της Λωζάνης;

Η υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών έγινε με δυσκολίες και στηρίχτηκε σε εύθραυστες ισορροπίες. Οι προσωπικές επαφές και γνωριμίες του Βενιζέλου , έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο. Η νοεμβριανή αλλαγή στην Ελλάδα , οι ενδοσυμμαχικές διαφωνίες που οξύνθηκαν και η εσωτερική αντιπολίτευση στους «φιλελληνικούς» προσανατολισμούς του Λόιδ Τζορτζ, οδήγησαν σε αρνητικές εξελίξεις για τα ελληνικά συμφέροντα.
Τα πολεμικά γεγονότα ως τη Συνθήκη της Λωζάνης, είναι γνωστά. Θα αναφερθούμε συνοπτικά εδώ και θα τα εξετάσουμε σε μελλοντικό μας άρθρο.
Στην Τουρκία ξέσπασε επαναστατικό κίνημα υπό τον Κεμάλ, το οποίο δεν αποδεχόταν τη Συνθήκη των Σεβρών.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει νέος πόλεμος με τη χώρα μας. Η Ελλάδα είχε ήδη στείλει από την άνοιξη του 1919 στρατό στη Μικρά Ασία για την εφαρμογή της εκτέλεσης της απόφασης παραχώρησης της Σμύρνης. Η αντίσταση των Τούρκων, η εγκατάλειψη από τους Συμμάχους και τα λάθη στον στρατιωτικό τομέα, με κυριότερο το άνοιγμα του μετώπου σε μεγάλη έκταση, ήταν οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν στην μικρασιατική καταστροφή. Όπως επίσης και οι μαζικές “εκκαθαρίσεις” από βενιζελικά στελέχη στις Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και στη Δημόσια Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη και την Παιδεία από την κυβέρνηση Ράλλη.

Ο Βενιζέλος βλέποντας ότι οι εξελίξεις θα είναι οδυνηρές, πρότεινε, ήδη από τον Ιανουάριο του 1921, τη σύμπτυξη του μετώπου σε μια περιφέρεια γύρω από τη Σμύρνη, αρκετά μεγαλύτερη από εκείνη της αρχικής ελληνικής ζώνης. Ο Δ. Ράλλης φαίνεται ότι συμφώνησε. Ωστόσο, ο Δ. Γούναρης, διακατεχόμενος από μια “συμπλεγματική” σχεδόν διάθεση ανταγωνισμού προς τον Βενιζέλο, αρνήθηκε. Αλλά και ο Κωνσταντίνος, η υγεία του οποίου είχε αρχίσει να κλονίζεται, λόγω της στρατιωτικής δομής της σκέψης του, δεν μπορούσε να αντιληφθεί τα διάφορα προβλήματα σε όλες τους τις διαστάσεις.

Τον Φεβρουάριο του 1921, η σύγκληση διασυμμαχικής Συνδιάσκεψης στο Λονδίνο, έδωσε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να προβάλει διεθνώς τις θέσεις της. Ήδη όμως το κλίμα ήταν άκρως αρνητικό για τη χώρα μας.
Στη Συνδιάσκεψη αυτή, εκπροσωπήθηκε και το κεμαλικό καθεστώς, ο αντιπρόσωπος του οποίου δεν ήταν εξουσιοδοτημένος να προχωρήσει σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, αν δεν προαποφασιζόταν η αποχώρηση των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη όσο και η αναθεώρηση των οικονομικών όρων της Συνθήκης των Σεβρών.

Η Γαλλία και η Ιταλία αποκατέστησαν σχέσεις συνεργασίας με την Άγκυρα. Αποχώρησαν από την Κιλικία και την Αττάλεια και πούλησαν όπλα στον κεμαλικό στρατό. Η συνομολόγηση του τουρκοσιεβιετικού συμφώνου φιλίας, στις 16 Μαρτίου 1921, επιβεβαίωνε την έξοδο της κεμαλικής Τουρκίας από τη διεθνή απομόνωση. Η βεβιασμένη ελληνική επίθεση στη στρατηγική γραμμή Εσκί Σεχίρ – Αφιόν Καραχισάρ, η απόρριψη νέων συμμαχικών προτάσεων και οι ελληνικές επιτυχίες στην περιοχή της Κιουτάχειας, όπου μόνο λόγω της έγκαιρης αποχώρησης του τουρκικού  στρατού αποφεύχθηκε ο πλήρης εγκλωβισμός του από τις ελληνικές δυνάμεις, ήταν τα σημαντικότερα γεγονότα που ακολούθησαν.

Η ελληνική πλευρά, οδηγήθηκε τότε στην απόφαση να συνεχίσει την καταδίωξη των εχθρών ως το υψίπεδο της Ανατολίας. Τελικός στόχος, η κατάληψη της Άγκυρας.

Η προέλαση κατά μήκος του Σαγγάριου και η σύγκρουση στις παρυφές του υψιπέδου της Άγκυρας, για 22 μερόνυχτα, ασταμάτητα, οδήγησαν απλά στο “πάγωμα” του πολεμικού μετώπου και δραματικό αδιέξοδο την ελληνική πλευρά. Τον Μάρτιο του 1922, συγκλήθηκε νέα Διασυμμαχική Συνδιάσκεψη στο Παρίσι. Οι προτάσεις των Συμμάχων προς τα δύο μέρη, ήταν οι εξής:

Προστασία των μειονοτήτων υπό την εποπτεία ειδικών επιτροπών της Κ.Τ.Ε., μετάθεση της συνοριακής μεθορίου στη γραμμή Γανοχώρων – Μήδειας και αποστρατιωτικοποίηση της ανατολικής Θράκης, νέα ευνοϊκότερη για την Τουρκία, διαρρύθμιση του καθεστώτος της Κωνσταντινούπολης και των όρων ασκήσεως του συμμαχικού οικονομικού ελέγχου.

Η τουρκική πλευρά, έσπευσε ν’ απορρίψει ακόμα και το διαδικαστικό μέρος της μεσολάβησης. Ο ελληνικός στρατός, σύμφωνα με τις κεμαλικές αξιώσεις, όφειλε να εκκενώσει τη Μικρά Ασία αμέσως μετά τη σύναψη της ανακωχής και προτού υποβληθούν οι γενικές ειρηνευτικές προτάσεις.
Οι απέλπιδες διπλωματικές ενέργειες της Ελλάδας, δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Στις 26 Αυγούστου 1922 ξέσπασε στο Αφιόν Καραχισάρ η μεγάλη τουρκική επίθεση. Στις 9 Σεπτεμβρίου η πόλη και οι κάτοικοι της Σμύρνης παραδίδονταν στο καταστροφικό μένος των Τούρκων, ενώ τα υπολείμματα της Ελληνικής στρατιάς μόλις κατόρθωναν να εγκαταλείψουν τα παράλια της Ιωνίας.

Σύμφωνα με τον Γ. Κορδάτο στην “Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας”, υπήρξε και σοβιετική μεσολάβηση Απεσταλμένος του Σοβιετικού Υπουργείου Εξωτερικών και Στρατιωτικών, ήρθε στην Αθήνα και συναντήθηκε με τον Γραμματέα του “Σοσιαλεργατικού Κόμματος”, που ήταν ο Γ. Κορδάτος (την εποχή εκείνη η Ελλάδα δεν είχε αποκαταστήσει διπλωματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ) και ζήτησε να τον φέρει σε επαφή με την ελληνική κυβέρνηση, δηλώνοντας ότι «η ΕΣΣΔ είναι πρόθυμη να βοηθήσει την Ελλάδα, σταματώντας να ενισχύει υλικά και ηθικά τον Κεμάλ και ασκώντας όλη την επιρροή της για να αυτονομηθεί μια παραλιακή περιοχή της Μικράς Ασίας όπου κατοικούσαν πολλοί Χριστιανοί».

Για να εξασφαλιστεί η αυτονομία της περιοχής αυτής, θα σταλεί διεθνής στρατός από Ελβετούς, Νορβηγούς και Σουηδούς, που οι χώρες τους δεν πήραν μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να υποστηρίξει την άποψη αυτή η ΕΣΣΔ ζητούσε σαν αντάλλαγμα την αναγνώριση της από την Ελλάδα, έστω και ντε φάκτο.

Ο Σοβιετικός απεσταλμένος, είπε ακόμα στον Κορδάτο ότι είχε αποδείξεις πως οι κεμαλικοί βρίσκονται σε μυστικές επαφές με τους Γάλλους κεφαλαιούχους και ότι η ΕΣΣΔ επιθυμεί την παραμονή Ελλήνων στη Μ. Ασία, όχι (μόνο;) για συναισθηματικούς λόγους αλλά και από ρεαλιστική αντίληψη. Η ελληνική κυβέρνηση ενημερώθηκε από τον Κορδάτο, αλλά δεν έδωσε καμία απάντηση!
Η Διδώ Σωτηρίου στο βιβλίο της “Η Μικρασιατική Καταστροφή και η Στρατηγική του Ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο”, υιοθετεί τα παραπάνω.
Στο κεφάλαιο “Οσμή Πετρελαίου” αυτού του βιβλίου, αναφέρεται στις σφοδρές αντιπαραθέσεις των Συμμάχων και τις διεκδικήσεις τους στα τουρκικά πετρέλαια.
Στη συνέχεια, αναφέρεται στις συμφωνίες των Γάλλων με το κεμαλικό καθεστώς, με πρωτεργάτη τον Φ. Μπουγιόν και την άποψη Βρετανών αξιωματούχων (στρατηγός Μιλνς και λόρδος Κόρζον, Υπουργός Εξωτερικών καιμέτοχος σε μεγάλες εταιρίες πετρελαίων), ότι ο ελληνικός στρατός ήταν σώμα αποικιακών μισθοφόρων που έπρεπε να δρα ανάλογα με τα δικά τους εθνικά και ατομικά συμφέροντα…

The post Πώς από τη Συνθήκη των Σεβρών (1920) ήρθε η Συνθήκη της Λωζάνης (1923); appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
https://peiraxtiri.gr/pos-apo-ti-synthiki-ton-sevron-1920-irthe-i-synthiki-tis-lozanis-1923/feed/ 0
Από Το 1806 Ήξεραν Ότι Η Ελλάδα Έχει Πετρέλαια https://peiraxtiri.gr/apo-to-1806-ikseran-oti-i-ellada-echei-petrelaia/ https://peiraxtiri.gr/apo-to-1806-ikseran-oti-i-ellada-echei-petrelaia/#respond Sat, 28 Apr 2018 23:42:52 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=120621

Tο ζήτημα των πετρελαίων ενέχει ιδιαιτέρα και κεφαλαιώδη σημασία για την χώρα μας. λόγω των μεγάλων ποσών συναλλάγματος τα οποία εκρέουν στην αλλοδαπή. για την προμήθεια πετρελαίου και των διαφόρων παραγώγων του. Η Ζάκυνθος είναι μία από τις περιοχές της Ελλάδος που από αρχαιοτάτων χρόνων έχει εντοπισθεί και καταγραφεί από τους συγγραφείς. η ύπαρξη πετρελαίου. […]

The post Από Το 1806 Ήξεραν Ότι Η Ελλάδα Έχει Πετρέλαια appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>

Tο ζήτημα των πετρελαίων ενέχει ιδιαιτέρα και κεφαλαιώδη σημασία για την χώρα μας. λόγω των μεγάλων ποσών συναλλάγματος τα οποία εκρέουν στην αλλοδαπή. για την προμήθεια πετρελαίου και των διαφόρων παραγώγων του. Η Ζάκυνθος είναι μία από τις περιοχές της Ελλάδος που από αρχαιοτάτων χρόνων έχει εντοπισθεί και καταγραφεί από τους συγγραφείς. η ύπαρξη πετρελαίου.

Πρώτος ο Όμηρος επισημαίνει την ύπαρξη τους στην περιοχή Κερί της Ζακύνθου. Αργότερα ο Ηρόδοτος, επισκεπτόμενος την Ζάκυνθο, περιγράφει την ύπαρξη μικρών λιμνών που στον πυθμένα τους οι ντόπιοι ανεύρισκαν άσφαλτο την οποία συνέλεγαν σε αμφορείς.

Αλλά και άλλοι συγγραφείς της αρχαιότητος αναφέρουν τις ασφαλτούχες πηγές της Ζακύνθου, όπως ο Πλίνιος στην «Φυσική Ιστορία» του, ο Διοσκουρίδης στο «Περί Ύλης Ιατρικής» σύγγραμμά του, και ο Βιτρούβιος στο «Περί Αρχιτεκτονικής» βιβλίο του.

Από τους νεώτερους συγγραφείς, ο Γάλλος ποιητής και πολιτικός Σατωβριάνδος ο οποίος επισκέφθηκε την Ζάκυνθο το 1806 στο έργο του «ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», γράφει ότι: «Η Ζάκυνθος είναι σήμερα ξακουστή για τις πετρελαιοπηγές της».

Και τίθεται το ερώτημα: Τι πετρελαιοπηγές είδε ο Σατωβριάνδος στην Ζάκυνθο για τις οποίες ήταν από το 1806 ξακουστή;;;

Οι επιφανειακές εμφανίσεις της ασφάλτου συναντώνται και μέχρι σήμερα στην Ζάκυνθο. Ιδιαίτερα στο νότιο άκρο της, παρά την θέση Κερί, και πλησίον της θαλάσσης υπάρχει μικρά χερσόνησος βαλτώδης, όπου σε πολλά σημεία εμφανίζεται επιφανειακά η άσφαλτος. Στο μέρος μάλιστα αυτό υπάρχει μικρό αβαθές φρέαρ το οποίο οι ντόπιοι αποκαλούν «πηγάδι του Ηροδότου». Φαίνεται ότι ολόκληρη η περιφέρεια είναι πετρελαιούχος, διότι πίσσα και άσφαλτος (που είναι προϊόντα του πετρελαίου) ανευρίσκονται στον πυθμένα του παρακείμενου κόλπου, πολλές φορές δε οι αλιείς, όταν η θάλασσα είναι γαλήνια παρατηρούν κηλίδες πετρελαίου επί της επιφανείας της θαλάσσης και αισθάνονται την χαρακτηριστική οσμή του πετρελαίου.

Όπως μας πληροφορεί ο χημικός Δρ. Ευάγγελος Μπόμπος σε άρθρο του με τίτλο «Τα πετρέλαια της Ζακύνθου» που δημοσίευσε στην εβδομαδιαία εγκυκλοπαιδική επιθεώρηση «Ο ΗΛΙΟΣ» της 25ης Ιανουαρίου 1941, η πρώτη προσπάθεια για αναζήτησης πετρελαίου στο Κερί της Ζακύνθου έγινε μεταξύ των ετών 1848 – 1852 με την διάνοιξη φρεάτων από το Αυστριακό Λόϋδ, χωρίς όμως επιτυχία. Μια δεύτερη προσπάθεια στην ίδια θέση με διάνοιξη φρεάτων έγινε από την Αγγλοαμερικανική Εταιρεία υπό τον Γιορκ κατά τα έτη 1866 – 1867. Εκ του ενός φρέατος εξήλθαν πέντε περίπου τόννοι πετρελαίου σε λίγες ώρες, κατόπιν όμως η εκροή σταμάτησε.

Αργότερα κατά το 1891 με δαπάνες του Ελληνικού κράτους το οποίο διέθεσε 30.000 δραχμές έγιναν εργασίες αντλήσεως πετρελαίου. Κατά τις εργασίες αυτές αντλήθηκε μία ποσότητα πετρελαίου εκ του διανοιχθέντος φρέατος, αλλά οι εργασίες σταμάτησαν λόγω εξαντλήσεως της σχετικής πιστώσεως.

Σοβαρότερες εργασίες έγιναν από την Αγγλική εταιρεία «ΛΟΝΤΟΝ ΟΙΛ ΝΤΕΒΕΛΟΠΜΑΝ», η οποία δαπάνησε για τον σκοπό αυτόν 320.000 δραχμών ποσό αξιόλογο για την εποχή εκείνη. Η εταιρεία αυτή εκτέλεσε δύο γεωτρήσεις εκ των οποίων η μία έφθασε σε βάθος 375 μέτρων. Και η εταιρεία όμως αυτή διέκοψε τις εργασίες της λόγω δυσμενούς γνωμοδοτήσεως του τεχνικού συμβούλου της καθηγητού Ράντγουντ, ο οποίος απεφάνθη, ότι συνεπεία των σεισμικών δονήσεων που είχαν τότε επισυμβεί στην Ζάκυνθο, τα πετρέλαια και αν υπήρχαν, θα είχαν κατά πάσα πιθανότητα διαφύγει εκ των ρωγμών που θα είχαν προξενηθεί από τον σεισμό.

Το έτος 1913 ο Ζακυνθινός επιχειρηματίας Δ. Κολαΐτης συνεταιρίσθη μετά του Άγγλου Ρόστον και διάνοιξε τριάντα γεωτρήσεις στην περιοχή Κερί και σε άλλα σημεία της Ζακύνθου. Λόγω όμως ελλείψεως επαρκών τεχνικών μέσων οι διατρήσεις έγιναν σε μικρά σχετικά βάθη των 200 έως 400 μέτρων. Από τα περισσότερα φρέατα εξήλθε πετρέλαιο και κατά την εκτίμηση του Άγγλου γεωλόγου 20 τόννοι ημερησίως.

Παράλληλα ο Κολαΐτης κατασκεύασε στην περιοχή Κρυονέρι της Ζακύνθου μικρό εργοστάσιο για την απόσταξη και πρόχειρη κατεργασία του εξαχθέντος πετρελαίου, όπου για μικρό χρονικό διάστημα παρήγαγε μερικούς τόννους πετρελαίου για μηχανές ντίζελ καθώς και ποσότητα λιπαντικών ελαίων.

Λόγω ακριβώς του ανεπαρκούς βάθους των γενομένων διατρήσεων εδημιουργηθη δυσμενής εντύπωση ακόμα και απογοήτευση για την ανεύρεση πλουσίων πηγών πετρελαίου.

Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής τα δεδομένα αλλάζουν. Από το 1941 έως το 1945 ο Γερμανικός πολεμικός στόλος έκανε τροφοδοσία καυσίμου πετρελαίου από πετρελαιοπηγές, τις οποίες οι Γερμανοί είχαν διανοίξει στην Ζάκυνθο. Αυτές τις πηγές έκλεισαν οι “σύμμαχοι” Άγγλοι το 1946 με τσιμέντο ταχείας πήξεως, με τη δόλια σκοπιμότητα την καταστροφή της ενεργειακής αυτονομίας των Ελλήνων. Η απόφραξη των πετρελαιοπηγών Ζακύνθου, ήταν προδοσία των Άγγλων εναντίον των Ελλήνων διότι οι Γερμανοί είχαν αποχωρήσει από την Ζάκυνθο και είχαν επισήμως αποδεχθεί την ήττα τους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το 1967 – 1973, ο Σωτήριος Σοφιανόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της “ΧΡΩΠΕΙ”, με κεφάλαια της “ΧΡΩΠΕΙ” έκανε νέες διανοίξεις πετρελαιοπηγών στην Ζάκυνθο, όπου και κατασκεύασε ένα μικρό διυλιστήριο δοκιμαστικής παραγωγής, το οποίο παρήγαγε άριστης ποιότητος πετρελαιοειδή με ελάχιστα ποσοστά θείου, ενώ είχε εκπονηθεί σχεδιασμός κατασκευής μεγάλου διυλιστηρίου στην Ζάκυνθο. Το 1977 παρήγαγε πετρέλαιο στο Κερί Ζακύνθου και κατέληξε στα δικαστήρια κατηγορούμενος από την κρατική μηχανή παρ’ όλο που είχε πάρει δύο άδειες γι’ αυτό το σκοπό.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο κ. Σωτήρης Σοφιανόπουλος είχε ξεκινήσει από τις εκπομπές του στην τηλεόραση, μια δυναμική προσπάθεια ενημερώσεως των Ελλήνων για την ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στην Ζάκυνθο. Ακολούθησε δυναμικά και ο βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Βελόπουλος από το “ΤΗΛΕ ΑΣΤΥ” επιδεικνύοντας χάρτες που είχαν συνταχθεί από το ΙΓΜΕ και είχαν καταγραφεί οι πετρελαιοφόρες περιοχές της Ελλάδος και των κοιτασμάτων ορυκτών. Και από τα χείλη του αποσβολωμένου από τις αποκαλύψεις λαού έβγαινε το ερώτημα: Γιατί δεν τα βγάζουν;

Αυτή την απορία υποβάλλει και ο γράφων. Ίσως, αν ρωτάγαμε «τους φίλους μας Αμερικανούς», κατά την ρήση του π. Πρωθυπουργού κ. Σημίτη, να μας έλεγαν ότι μια Ελλάδα που θα προέκυπτε από την άντληση των πετρελαίων ισχυροποιημένη οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά, θα μπορούσε να οδηγήσει στην μείωση ή την εξάλειψη της επιρροής των Αμερικανών στη χώρα μας, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Το πράγμα είναι ξεκάθαρο. Οι Αμερικανοί οι Ευρωπαίοι και οι Τούρκοι μας ήθελαν και μας θέλουν πάντα φτωχούς και εξαρτημένους, για να μπορούν να καθορίζουν της τύχες μας με τα εδώ ανδρείκελά τους. Ευελπιστούμε ότι κάποτε θα φύγουν τα σκοτάδια που τυλίγουν το μυαλό των Ελλήνων και θα φέρουν στην εξουσία ΕΛΛΗΝΕΣ.

The post Από Το 1806 Ήξεραν Ότι Η Ελλάδα Έχει Πετρέλαια appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
https://peiraxtiri.gr/apo-to-1806-ikseran-oti-i-ellada-echei-petrelaia/feed/ 0
Άντρας που απέδρασε από το Αλκατράζ έστειλε γράμμα στο FBI 50 χρόνια αργότερα https://peiraxtiri.gr/antras-pou-apedrase-apo-to-alkatraz-esteile-gramma-sto-fbi-50-chronia-argotera/ https://peiraxtiri.gr/antras-pou-apedrase-apo-to-alkatraz-esteile-gramma-sto-fbi-50-chronia-argotera/#respond Tue, 17 Apr 2018 17:50:24 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=116753

Όλοι γνωρίζουμε ότι κανένας δεν έχει καταφέρει να δραπετεύσει από την ομοσπονδιακή φυλακή του Αλκατράζ. 36 κρατούμενοι προσπάθησαν να αποδράσουν, αλλά όλες οι προσπάθειες στέφθηκαν με αποτυχία. Ωστόσο, ένα κομμάτι χαρτί έθεσε υπό αμφισβήτηση αυτόν τον ισχυρισμό.Το 1962, 3 κρατούμενοι ο Τζον και ο Κλάρενς Ανγκλίν και ο Φρανκ Μόρρις οργάνωσαν μια τολμηρή απόδραση. Το […]

The post Άντρας που απέδρασε από το Αλκατράζ έστειλε γράμμα στο FBI 50 χρόνια αργότερα appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>

Όλοι γνωρίζουμε ότι κανένας δεν έχει καταφέρει να δραπετεύσει από την ομοσπονδιακή φυλακή του Αλκατράζ. 36 κρατούμενοι προσπάθησαν να αποδράσουν, αλλά όλες οι προσπάθειες στέφθηκαν με αποτυχία.

Ωστόσο, ένα κομμάτι χαρτί έθεσε υπό αμφισβήτηση αυτόν τον ισχυρισμό.Το 1962, 3 κρατούμενοι ο Τζον και ο Κλάρενς Ανγκλίν και ο Φρανκ Μόρρις οργάνωσαν μια τολμηρή απόδραση.

Το FBI διεξήγαγε εμπεριστατωμένη έρευνα για το περιστατικό και τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι 3 άντρες πνίγηκαν στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο. Ωστόσο, δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία για αυτό.

Σήμερα, 50 χρόνια μετά το περιστατικό το FBI έλαβε μια περίεργη επιστολή από κάποιον που ισχυρίζεται ότι είναι ο Τζον Ανγκλίν. Μέσα στην επιστολή αναφέρει ότι εκείνος, ο αδερφός του και ένας άλλος κρατούσαν επιβίωσαν από την απόδραση.

Παρόλο που το γράμμα εστάλη στις Αρχές το 2013 τις τελευταίες μέρες ήρθε στο φως της δημοσιότητας.

«Το όνομά μου είναι Τζον Ανγκλίν. Δραπέτευσα από το Αλκατράζ το 1962 μαζί με τον αδερφό μου και τον Φρανκ Μόρρις. Τώρα, είμαι 83 ετών και η υγεία μου είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Έχω καρκίνο. Ναι, όλοι καταφέραμε να επιβιώσουμε εκείνο το βράδυ. Ο Φρανκ πέθανε τον Οκτώβριο του 2005. Ο τάφος του βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια με ένα άλλο όνομα. Ο αδερφός μου πέθανε το 2011», φέρεται να γράφει η επιστολή.

«Αν ανακοινώσετε από την τηλεόραση ότι δεν θα πάω φυλακή για πάνω από έναν χρόνο και θα έχω ιατρική περίθαλψη, θα σας στείλω και άλλο γράμμα λέγοντας σας που βρίσκομαι. Δεν είναι αστείο. Είναι η απόλυτη αλήθεια.»

Σύμφωνα με την Telegraph, το FBI εξέτασε προσεχτικά το γράμμα για να βρει δακτυλικά αποτυπώματα και αν ο γραφικός χαρακτήρας ταιριάζει με αυτόν του Τζον, αλλά δεν βρήκε τίποτα.

Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό αν αυτοί οι 3 άντρες κατάφεραν να αποδράσουν από το φημισμένο Αλκατράζ και να ενταχθούν πάλι στην κοινωνία όντας καταζητούμενοι εγκληματίες.

The post Άντρας που απέδρασε από το Αλκατράζ έστειλε γράμμα στο FBI 50 χρόνια αργότερα appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
https://peiraxtiri.gr/antras-pou-apedrase-apo-to-alkatraz-esteile-gramma-sto-fbi-50-chronia-argotera/feed/ 0
Ο άνθρωπος που «δεν υπήρξε ποτέ» αλλά γελοιοποίησε τον Χίτλερ https://peiraxtiri.gr/o-anthropos-pou-den-ypirkse-pote-alla-geloiopoiise-ton-chitler/ https://peiraxtiri.gr/o-anthropos-pou-den-ypirkse-pote-alla-geloiopoiise-ton-chitler/#respond Fri, 06 Apr 2018 11:14:58 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=113156

Όταν στην Ισπανία του 1943 οι Αρχές ανασύρουν το πτώμα ενός άντρα με στολή ταγματάρχη του βρετανικού στρατού κι ένα χαρτοφύλακα γεμάτο έγγραφα, ο Χίτλερ δεν πιστεύει στην τύχη του. Το ουδέτερο μεν, αλλά ξεκάθαρα φασιστικό και φιλοναζιστικό καθεστώς Φράνκο, του παραδίδει τις ζωτικές πληροφορίες που χρειάζεται. Σύμφωνα με αυτές, οι Σύμμαχοι ετοιμάζουν απόβαση στη Μεσόγειο –και συγκεκριμένα στη […]

The post Ο άνθρωπος που «δεν υπήρξε ποτέ» αλλά γελοιοποίησε τον Χίτλερ appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>

Όταν στην Ισπανία του 1943 οι Αρχές ανασύρουν το πτώμα ενός άντρα με στολή ταγματάρχη του βρετανικού στρατού κι ένα χαρτοφύλακα γεμάτο έγγραφα, ο Χίτλερ δεν πιστεύει στην τύχη του. Το ουδέτερο μεν, αλλά ξεκάθαρα φασιστικό και φιλοναζιστικό καθεστώς Φράνκο, του παραδίδει τις ζωτικές πληροφορίες που χρειάζεται. Σύμφωνα με αυτές, οι Σύμμαχοι ετοιμάζουν απόβαση στη Μεσόγειο –και συγκεκριμένα στη Σαρδηνία και την Ελλάδα. Αποφασίζει, λοιπόν, να ενισχύσει την άμυνά τους, στέλνοντας επιπλέον στρατιωτικές δυνάμεις και στις 10 Ιουλίου γνωρίζει μια από τις πλέον δυσάρεστες εκπλήξεις της ζωής του. 160.000 άντρες, που στην πορεία θα πλησιάσουν το μισό εκατομμύριο, αποβιβάζονται στην Σικελία και ουσιαστικά κατακτούν την Ιταλία, εκθρονίζοντας τον Μουσολίνι. Η ροή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μόλις έχει αλλάξει από το πτώμα ενός ανθρώπου που δεν υπήρξε ποτέ…

Επιχείρηση Κιμάς

Το σχέδιο παραπλάνησης των δυνάμεων του Άξονα στήθηκε αριστοτεχνικά από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Άλλωστε, ο ίδιος ο Τσώρτσιλ είχε πει πως μόνο ένα ηλίθιος δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι η Σικελία θα ήταν ο προφανής στόχος των Συμμάχων. Για να πειστεί η μηχανή του Χίτλερ για κάτι διαφορετικό, θα χρειαζόταν προετοιμασία και εκτέλεση μιας επιχείρησης που όμοιά της δεν είχε γνωρίσει ο κόσμος.

Η «Επιχείρηση Κιμάς» ήταν ουσιαστικά «ένα σχέδιο μέσα σε ένα σχέδιο», όπως αποκλήθηκε χαρακτηριστικά. Από τα τέλη του ’42 κιόλας βρισκόταν σε εφαρμογή η «Επιχείρηση Μπέρκλεϊ», η οποία είχε στηθεί για τον ίδιο σκοπό. Να φανεί η Ελλάδα –κατά κύριο λόγο- πιθανότερο σημείο απόβασης. Σε αυτό το πλαίσιο συστήθηκαν 21 εικονικές μεραρχίες στη Βόρεια Αφρική, ανταλλάχθηκαν δεκάδες «απόρρητα» -υποτίθεται- μηνύματα μεταξύ ανώτατων στρατιωτικών και Έλληνες διερμηνείς προσλήφθηκαν στο Λονδίνο. Όλα αυτά, όμως, δεν αρκούσαν για να πειστεί ο Χίτλερ. Χρειαζόταν κάτι πιο πειστικό. Και αυτό ήταν η «Επιχείρηση Κιμάς», που ονομάστηκε έτσι χωρίς κανέναν συγκεκριμένο λόγο.

Δημιουργώντας τον άνθρωπο που δεν υπήρξε ποτέ

Στο πτώμα που ξεβράστηκε στις ακτές της Ουέλβα βρέθηκε μια στρατιωτική ταυτότητα με το όνομα Γουΐλιαμ Μάρτιν. Ένας λοχαγός, αλλά με καθήκοντα και χρέη ταγματάρχη, του βασιλικού σώματος των Πεζοναυτών που διατηρούσε ρομαντική σχέση με ένα κορίτσι την Παμ, με την οποία λίγες μέρες νωρίτερα είχαν παρακολουθήσει μια θεατρική παράσταση στο Λονδίνο, όπως μαρτυρούσαν οι φωτογραφίες τους κι ένα εισιτήριο που βρέθηκε στις τσέπες του. Διάφορα άλλα μικροαντικείμενα μαρτυρούσαν στοιχεία για τη ζωή του εκτός στρατεύματος. Όπως, για παράδειγμα, ένα πρόβλημα με τον τραπεζικό λογαριασμό που διατηρούσε στη Lloyds και πολλά άλλα.

Το πτώμα στην πραγματικότητα ανήκε σε άλλο άτομο, για την ταυτότητα του οποίου υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλές θεωρίες. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν είχε την παραμικρή σχέση με όλα τα παραπάνω. Είχε επιλεγεί από Άγγλους γιατρούς και ιατροδικαστές ανάμεσα σε άλλα και είχε προετοιμαστεί έτσι ώστε να ταιριάζει στην περιγραφή.

Όλοι έπαιξαν τον ρόλο τους

Ο Φράνκο είχε σχετικά ψυχρές σχέσεις με Χίτλερ και Μουσολίνι, λόγω της απόπειράς τους να εμπλακούν στα εσωτερικά του. Ήταν γνωστό, όμως, πως ιδεολογικά βρισκόταν κοντά τους, κάτι που εκφραζόταν έμπρακτα με εξυπηρετήσεις διαφόρων ειδών. Με τη σορό του «ταγματάρχη Μάρτιν» στα χέρια του, είδε ακόμη μία ευκαιρία για να τους δείξει πως είναι με το μέρος τους, ώστε να τον αφήσουν στην ησυχία του. Επέτρεψε, λοιπόν, στους ειδικούς των Ναζί να εξετάσουν τα έγγραφα, την ίδια ώρα που οι Βρετανοί ζητούσαν λυσσαλέα να τους επιστραφούν και οι Ισπανοί κωλυσιεργούσαν.

Η απάτη είχε στηθεί τόσο πειστικά ώστε το όνομα του Μάρτιν αναρτήθηκε στους πίνακες των πεσόντων του πολέμου. Ο εκπρόσωπος του αγγλικού προξενείου αρνήθηκε να παραλάβει οτιδήποτε, επιμένοντας να ακολουθηθεί η επίσημη διαδικασία σε μια προσπάθεια να μην αντιληφθεί κανείς την αλήθεια.

Όταν τελικά οι Βρετανοί πήραν ξανά στα χεριά τους τον χαρτοφύλακα αντιλήφθηκαν πως είχε προηγηθεί εξέτασή τους από τους Ναζί. Το τηλεγράφημα που έλαβε ο Τσώρτσιλ έγραφε «Κιμάς φαγώθηκε ολόκληρος» και στην πραγματικότητα σήμαινε πως ο Χίτλερ είχε δει το… τυρί χωρίς να πάρει χαμπάρι τη… φάκα.

Η αντίδραση του Χίτλερ και το τέλος

Μερικούς μήνες αργότερα οι Σύμμαχοι αποβιβάζονται στην αποδυναμωμένη Σικελία. Συναντούν ελάχιστη αντίσταση και μέρα με τη μέρα κερδίζουν ολοένα και περισσότερο έδαφος. Στις 17 Αυγούστου ο στρατηγός Πάτον μπαίνει στη Μεσσήνη. Η Σικελία είναι πλέον στα χέρια του. Και η κυρίως Ιταλία βρίσκεται μια ανάσα μακριά.

Όπως και η οριστική ήττα των δυνάμεων του Άξονα που θα έρθει μερικούς μήνες αργότερα και –μέχρι ενός βαθμού- οφείλεται στον «άνθρωπο που δεν υπήρξε ποτέ» αλλά γελοιοποίησε το στρατιωτικό ένστικτο του Χίτλερ. Ο τάφος στο κοιμητήριο Σολεδάδ της Oυέλβα φέρει το όνομα του ταγματάρχη Μάρτιν…

The post Ο άνθρωπος που «δεν υπήρξε ποτέ» αλλά γελοιοποίησε τον Χίτλερ appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
https://peiraxtiri.gr/o-anthropos-pou-den-ypirkse-pote-alla-geloiopoiise-ton-chitler/feed/ 0
Τσάμικος. Ο λεβέντικος χορός που οι άντρες τον χόρευαν μαζί με τα όπλα τους. Ο Όθωνας θαύμασε τους χορευτές και ο χορός καθιερώθηκε. https://peiraxtiri.gr/tsamikos-o-leventikos-choros-pou-oi-antres-ton-chorevan-mazi-me-ta-opla-tous-o-othonas-thavmase-tous-choreftes-kai-o-choros-kathierothike/ https://peiraxtiri.gr/tsamikos-o-leventikos-choros-pou-oi-antres-ton-chorevan-mazi-me-ta-opla-tous-o-othonas-thavmase-tous-choreftes-kai-o-choros-kathierothike/#respond Sun, 01 Apr 2018 17:06:28 +0000 https://peiraxtiri.gr/?p=111568

Ο τσάμικος είναι ίσως ο δημοφιλέστερος ελληνικός παραδοσιακός χορός. Χορεύεται κυρίως από άντρες με μεγάλες χορευτικές δυνατότητες και ξεχωρίζει για τις λεβέντικες, εντυπωσιακές φιγούρες του. Η προέλευση και η ιστορία του Αρχικά τον χόρευαν αποκλειστικά οι άντρες και σε πολλές περιοχές οι χορευτές κουβαλούσαν πάνω τους και τα όπλα τους. Οι μελετητές τον συνδέουν με […]

The post Τσάμικος. Ο λεβέντικος χορός που οι άντρες τον χόρευαν μαζί με τα όπλα τους. Ο Όθωνας θαύμασε τους χορευτές και ο χορός καθιερώθηκε. appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>

Ο τσάμικος είναι ίσως ο δημοφιλέστερος ελληνικός παραδοσιακός χορός.

Χορεύεται κυρίως από άντρες με μεγάλες χορευτικές δυνατότητες και ξεχωρίζει για τις λεβέντικες, εντυπωσιακές φιγούρες του. Η προέλευση και η ιστορία του Αρχικά τον χόρευαν αποκλειστικά οι άντρες και σε πολλές περιοχές οι χορευτές κουβαλούσαν πάνω τους και τα όπλα τους.

Οι μελετητές τον συνδέουν με τους Τσάμηδες που ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση, ενώ λέγεται πως κάποιοι άντρες χόρεψαν τσάμικο μπροστά στο βασιλιά Όθωνα, ντυμένοι με παραδοσιακές στολές και έτσι ο χορός διαδόθηκε παντού.

 

The post Τσάμικος. Ο λεβέντικος χορός που οι άντρες τον χόρευαν μαζί με τα όπλα τους. Ο Όθωνας θαύμασε τους χορευτές και ο χορός καθιερώθηκε. appeared first on peiraxtiri.gr.

]]>
https://peiraxtiri.gr/tsamikos-o-leventikos-choros-pou-oi-antres-ton-chorevan-mazi-me-ta-opla-tous-o-othonas-thavmase-tous-choreftes-kai-o-choros-kathierothike/feed/ 0