Η καθημερινή σου ενημέρωση!

Ένας μυστικός παράδεισος στη Χαλκιδική!

0 15

Η Χαλκιδική είναι γνωστή κυρίως για τις θάλασσες, τις μοναδικές ακτές της, τα μπλε τοπία. Όμως υπάρχουν μέρη, άγνωστα στους πολλούς που μπορεί να μεταμορφώσουν μια καλοκαιρινή μέρα σε ένα σκηνικό παραμυθιού.

Η τοποθεσία αυτή βρίσκεται στο Μεταγγίτσι, απέχει 3 χιλιόμετρα από το χωριό, και οδηγείσαι σε αυτή μέσω ενός χωματόδρομου μέσα από το χωριό. Είναι γνωστή ως Μύλος εξαιτίας ενός εξαιρετικού, παλιού νερόμυλου που δεσπόζει κυριολεκτικά, έρημος πια και μισογκρεμισμένος μέσα στο πλατανόδασος, στην όχθη του ποταμού Χαβρία, γνωστού και ως το ποτάμι της Ορμύλιας.

Φτάνοντας εκεί κάτω μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα μεταπηδάς σε μια άλλη διάσταση, ενός παραμυθιού. Τα αιωνόβια πλατάνια σε, αληθινά γλυπτά, σαν να ξεπήδησαν από ταινία του Τιμ Μπάρτον.

Καθώς το ποτάμι, το μεγαλύτερο ποτάμι της Χαλκιδικής που πηγάζει, από τους ορεινούς όγκους του Χολομώντα και του Στρατωνικού όρους, αλλά και του όρους Κάκαβος το οποίο απειλείται από τα μεταλλεία του χρυσού, διασχίζει ένα μεγάλο κομμάτι της ορεινής κεντρικής Χαλκιδικής και εκβάλλει στον Τορωναίο Κόλπο. Η πορεία του υπολογίζεται σε 59 km.

Εδώ είναι ένα από τα πιο βατά και επισκέψιμα σημεία του, ένα μαγικό μέρος για πικ-νικ και ξεκούραση στη δροσιά των πλάτανων.

Στην όχθη του ποταμού ένας μοναδικός νερόμυλος, γκρεμισμένος πια που αποτέλεσε μετόχι του Αγίου Όρους. Ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής.

Λίγα λόγια για τον εκπληκτικό Μύλο από ένα εξαιρετικό blog της περιοχής havriastopotami.blogspot.gr:

Το πιο σημαντικό κτίσμα που υπάρχει στην περιοχή που διαρρέει ο Χαβρίας από την περιοχή των Πλανών μέχρι τη ‘Μελισσόπετρα’ είναι το Διονυσιάτικο μετόχι. Το μετόχι είναι πολύ παλιό, αφού ήδη το 1659 ο μύλος αναφέρεται στον ‘βακουφναμέ’ (αυτοκρατορικό έγγραφο) τους Ι. Μ. Διονυσίου. Πρόκειται για ένα αξιόλογο λιθόκτιστο συγκρότημα που περιλαμβάνει υδροκίνητες παλιές εγκαταστάσεις.

Γύρω απ` αυτό το κτίσμα υπήρχαν κτήματα τους Ι. Μ. Διονυσίου του Αγίου Όρους και στα οποία δούλευαν κάτοικοι του διπλανού χωριού του Μεταγγιτσίου. Η ύπαρξη μύλων στην κυριότητα τους Ι. Μ. Διονυσίου αναφέρεται σε ένα ιεροδικαστικό έγγραφο του 16ου αιώνα, που συντάχθηκε για την πώληση τους τσιφλικιού σε τρεις μοναχούς τους. Σύμφωνα με τη μαρτυρία αυτή, το τσιφλίκι βρισκόταν κοντά στο Μεταγγίτσι και περιλάμβανε «έναν πύργον, μίαν αποθήκην, δύο οίκους, υποκάτω δε τούτων σταύλον και έν μέρος διά τας αγελάδας με αχυρώνα και έν αλώνιον και ένα κήπον και δύο μύλους επάνω εις τον ποταμόν του ρηθέντος χωρίου».

Τους ταυτίσουμε τον πύργο και τους δυο μύλους του ιεροδικαστικού εγγράφου, με το κτίσμα που διασώζεται και με τον παρακείμενο μύλο με τα δυο ‘μάτια’, θα πρέπει τότε να ταυτίσουμε και τη θέση του σημερινού συγκροτήματος του υδρόμυλου ή και ορισμένα τμήματά του με την υδροκίνητη εγκατάσταση του 16ου αιώνα.

Ο μύλος χρησιμοποιήθηκε από τους μοναχούς μέχρι το τέλος της δεκαετίας του `50 και εξυπηρετούσε και άλλους κατοίκους της γύρω περιοχής. Ιδιαίτερα έντονη ήταν η λειτουργία του κατά την περίοδο του μεσοπολέμου. Γύρω στο 1948, ίσως και λόγω του εμφυλίου, οι καλόγεροι της Ι. Μ. Διονυσίου άρχισαν να απομακρύνονται από την εκμετάλλευση της περιοχής και τα κτήματα να απαλλοτριώνονται. Προηγούμενα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1945, την ημέρα του Σταυρού , συνέβηκε στην περιοχή μια μεγάλη φυσική καταστροφή. Λόγω των πολλών και συχνών βροχοπτώσεων το ποτάμι πλημμύρισε και επειδή δε μπορούσε να βρει διέξοδο στη στενή τοποθεσία ‘Μελισσόπετρα’ απ` όπου κυλάει κατέκλυσε όλη τη γύρω περιοχή. Πεντακόσια στρέμματα έγιναν λίμνη. Το νερό ανέβηκε μέχρι σχεδόν τη στέγη του μετοχιού. Και σήμερα ακόμα είναι ευκρινή στα τοιχώματα του πάνω ορόφου του κτίσματος, αν και αυτά έχουν ασβεστωθεί, τα σημάδια για το μέχρι που είχε φτάσει η στάθμη του νερού. Οι μοναχοί για να σωθούν ανέβηκαν πρώτα πάνω στο τραπέζι και μετά στα ξύλα της εμφανούς στέγης.

Έτσι μόνο ζώα και αλέσματα χάθηκαν. Από την περίοδο αυτή οι κάτοικοι θυμούνται το μοναχό Ιγνάτιο. Τα επόμενα χρόνια ανέλαβαν τη λειτουργία του νερόμυλου κάτοικοι της περιοχής. Έτσι, κατά σειρά, μετά την εγκατάλειψη του μύλου από τους μοναχούς, είχαν την εποπτεία του μύλου πρώτα από το 1925 ως το 1938 κάποιος Μικρασιάτης πρόσφυγας, ο μπαρμπα- Θανάσης Κουρμπάσης, χωρίς να γνωρίζουμε γι` αυτόν παραπάνω στοιχεία, αλλά και οι Μεταγγιτσινοί Κυπαρισσάς Δημήτρης και μετέπειτα οι γιοι του Κυπαρισσάς Παραδείσης και Κυπαρισσάς Παναγιώτης. Το 1958 μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε εδώ αποτέφρωσε όλη την έκταση γύρω από το μοναστηριακό συγκρότημα και έκαψε 5.000 ελαιόδεντρα.

Λίγο αργότερα, το 1963, έγινε οριστική διανομή των μοναστηριακών κτημάτων που είχαν δοθεί από το 1924 προσωρινά σε κατοίκους της περιοχής. Έτσι, σήμερα, στην Ι. Μ. Διονυσίου ανήκει μόνο το συγκρότημα του μύλου και μικρή ζώνη γύρω απ` αυτό.

Η θέα του ετοιμόρροπου παλιού μετοχίου σου ματώνει την ψυχή όμως η συνολική εμπειρία από λίγες ώρες σε αυτό τον παράδεισο σε αποζημιώνει.

Leave A Reply

Your email address will not be published.